Historia parafii – od początku do dziś

ROK 2010

1 stycznia

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki rozpoczęła nowy 2010 rok. Msze św. sprawowane były jak w każdą niedzielę. O godz. 1230 została odprawiona Msza św. dziękczynno – błagalna w intencji solenizanta ks. prałata Mieczysława Lipniackiego, budowniczego świątyni i długoletniego proboszcza parafii.

6 stycznia

Święto Trzech Króli. Trzej Królowie to w tradycji chrześcijańskiej trzej Mędrcy ze Wschodu: Kacper, Melchior i Baltazar którzy udali się do Betlejem, aby oddać pokłon narodzonemu Jezusowi. Pokłon Mędrców ze Wschodu złożony Dziecięciu Jezus, opisywany w Ewangelii przez św. Mateusza (Mt 2, 1-12), symbolizuje pokłon świata pogan, wszystkich ludzi, którzy klękają przed Bogiem Wcielonym. To jedno z najstarszych świąt w Kościele. W ikonografii od czasów wczesnochrześcijańskich Trzej Królowie są przedstawiani jako ludzie Wschodu w barwnych, często perskich szatach.

Pamiątką tej historii jest liturgiczna uroczystość Objawienia Pańskiego. Msze św. sprawowane były o godz. 630, 930, 1600 i 1800.Podczas Eucharystii dokonywany był obrzęd poświęcenia kadzidła i kredy. Po powrocie do domów wierni oznaczyli kredą drzwi swoich mieszkań na znak, że przyjęli Wcielonego Syna Bożego. Ofiary na tacę przeznaczone zostały na potrzeby misjonarzy.

10 stycznia

Niedziela Chrztu Pańskiego. W niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego Kościół ukazuje nową tajemnicę: chrzest Pana Jezusa w Jordanie. Ewangeliści opowiadając o publicznej działalności Jezusa, relacje swe rozpoczynają od ukazania chrztu Jezusa dokonanego przez Jana Chrzciciela w wodach Jordanu. Jest to moment kiedy kończy się ukryte życie Jezusa w domu rodzinnym, a rozpoczyna się Jego publiczna działalność.

Po chrzcie otrzymanym od Jana, Bóg obdarza Jezusa mocą Ducha i ogłasza go swoim Jedynym Synem, którego wybrał do wypełnienia misji mesjańskiej. Niedziela Chrztu Pańskiego kończy liturgiczny okres Bożego Narodzenia. Podczas Mszy św. o godz. 1230 poprzez przyjęcie sakramentu chrztu kolejna grupa nowo narodzonych dzieci została włączona do wspólnoty Kościoła. O godz. 1800 odbył się koncert kolęd w wykonaniu chóru parafialnego.

16 stycznia

Chór parafialny Schola Cantorum Misericordis Christi o godz. 1100 gościł z koncertem kolęd w Seminarium Duchownym w Drohiczynie, a o godz. 1900 w kościele księży Salezjanów w Sokołowie Podlaskim.

17 stycznia

O godz. 1800 rozpoczęły się katechezy neokatechumenalne prowadzące do dojrzałej wiary i pomagające odkryć przyjęty chrzest, a przez słowo Boże poznawać miłość Boga w życiu chrześcijanina. Niedzielna taca została przeznaczona na malowanie kościoła. Parafianie złożyli na ten cel 10 tys. 160 zł.

18 stycznia

Rozpoczął się Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan, który trwał do 25 stycznia. Ekumeniczne modlitwy w kościołach różnych wyznań i refleksje nad wyzwaniami współczesnych wyznawców Chrystusa upływały pod hasłem zaczerpniętym z Ewangelii wg św. Łukasza: Wy jesteście tego świadkami. Są to słowa zmartwychwstałego Chrystusa do Jego uczniów.

23 stycznia

Wspomnienie Błogosławionych Męczenników Podlaskich. 24 stycznia mija 134 rocznica męczeństwa Unitów Podlaskich. W XIX wieku w Polsce na terenie zaboru rosyjskiego władze carskie usiłowały włączyć Kościół unicki do prawosławnego. Do miejscowości, gdzie mieszkańcy stawiali opór, kierowano kozaków. 24 stycznia 1874 r. oddział kozacki zaatakował obrońców świątyni w Pratulinie. W obronie wiary śmierć męczeńską poniosło 13 unitów: Wincenty Lewoniuk, Daniel Karmasz, Łukasz Bojko, Bartłomiej Osypiuk, Onufry Wasyluk, Filip Geryluk, Konstanty Bojko, Anicet Hryciuk, Ignacy Frańczuk, Jan Andrzejuk, Konstanty Łukaszuk, Maksym Hawryluk, Michał Wawryszuk.

Męczennicy Podlascy zostali beatyfikowani przez Ojca Świętego Jana Pawła II 6 października 1996 r. w 400 rocznicę ogłoszenia Unii Brzeskiej, która dała początek Kościołowi unickiemu. Parafianie z radością i ogromną wdzięcznością przyjęli wiadomość, że w tak szczególnym dla diecezjan dniu J.E. ks. biskup ordynariusz Zbigniew Kiernikowski podniósł do godności kanonika proboszcza parafii Chrystusa Miłosiernego ks. Andrzeja Witkowskiego.

24 stycznia

12 stycznia najpotężniejsze od ponad 200 lat trzęsienie ziemi nawiedziło Haiti – jeden z najbiedniejszych krajów półkuli zachodniej. Żywioł zniszczył katedrę w Port-au-Prince, stolicy Haiti, oraz uszkodził wiele kościołów. Tysiące ludzi poniosło śmierć, a kolejne tysiące znalazło się bez dachu nad głową. Po każdej Mszy świętej zbierane były ofiary do puszek dla ofiar kataklizmu. Parafianie ofiarowali swoją pomoc składając na ten cel 8 tys. 170 zł.

25 stycznia

Uroczystość Nawrócenia św. Pawła. Szaweł urodził się w Tarsie około 5-10 roku po Chrystusie. Pochodził z żydowskiej rodziny silnie przywiązanej do tradycji. Byli niewolnikami, którzy zostali wyzwoleni. Szaweł odziedziczył po nich obywatelstwo rzymskie. Uczył się rzemiosła – tkania płótna namiotowego. Później przybył do Jerozolimy, aby studiować Torę. Gorliwość w strzeżeniu tradycji religijnej sprawiła, że mając około 25 lat stał się zdecydowanym przeciwnikiem i prześladowcą Kościoła. Uczestniczył jako świadek w kamienowaniu św. Szczepana. Około 35 roku z własnej woli udał się z listami polecającymi do Damaszku, aby tam ścigać chrześcijan.

U bram miasta olśniła go nagle światłość z nieba. A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos: Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz? – Kto jesteś, Panie? – powiedział. A On: Jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić. Po nagłym, niespodziewanym i cudownym nawróceniu przyjął chrzest i zmienił imię na Paweł. Św. Paweł, nazywany Apostołem Narodów, jest autorem 13 listów do gmin chrześcijańskich, włączonych do ksiąg Nowego Testamentu. Zginął śmiercią męczeńską przez ścięcie mieczem w roku 67. W Rzymie w IV wieku szczątki Pawła Apostoła złożono w grobowcu, nad którym wybudowano bazylikę św. Pawła za Murami. W ikonografii św. Paweł przedstawiany jest w długiej tunice i płaszczu. Jego atrybutami są: baranek, koń, kość słoniowa, miecz.

31 stycznia

Ksiądz kanonik Andrzej Witkowski w imieniu własnym i wszystkich kapłanów posługujących w parafii wyraził wdzięczność za życzliwe przyjęcie, wspólną modlitwę i okazaną gościnność podczas zakończonej 27 stycznia wizyty duszpasterskiej w domach parafian. Podziękował również za zebraną ofiarę na łączną kwotę 148 tys. 450 zł., która zostanie przeznaczona na potrzeby kościoła.

2 lutego

Ofiarowanie Pańskie. Tradycyjnie dzień ten nazywa się dniem Matki Bożej Gromnicznej. W ten sposób uwypukla się fakt przyniesienia przez Maryję małego Jezusa do świątyni. W czasie Ofiarowania starzec Symeon wziął na swoje ręce Pana Jezusa i wypowiedział prorocze słowa: Światłość na oświecenie pogan i na chwałę Izraela. Obchodom towarzyszyła procesja ze świecami. W Polsce święto Ofiarowania Pana Jezusa nabrało charakteru wybitnie maryjnego. Polacy widzą w Maryi tę, która sprowadziła na ziemię niebiańskie Światło i która tym Światłem broni i osłania od wszelkiego zła.

Dlatego gromnica brana jest do ręki, zwłaszcza w niebezpieczeństwach i godzinie śmierci. Msze św. sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800. Podczas Mszy św. o godz. 930 wewnątrz świątyni przeszła uroczysta procesja ze świecami. Od 1997 r. 2 lutego Kościół powszechny obchodzi ustanowiony przez Jana Pawła II Dzień Życia Konsekrowanego, poświęcony modlitwie za osoby, które oddały swoje życie na służbę Bogu i ludziom w zakonach, zgromadzeniach i instytutach świeckich. Ofiary zebrane tego dnia na tacę zostały przekazane na potrzeby zakonów kontemplacyjnych.

7 lutego

Tradycyjnie w I Niedzielę Miesiąca o godz. 1900 w sali chóru odbył się Wieczór z Muzyką Sakralną. Na spotkanie zostali zaproszeni szczególnie ci, którzy angażują się w pomoc duchową i organizacyjną przed Krajowym Kongresem Pueri Cantores zaplanowanym na czerwiec bieżącego roku.

11 lutego

Wspomnienie NMP z Lourdes. W 1858 roku, w cztery lata po ogłoszeniu przez Piusa IX dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, Matka Boża objawiła się ubogiej pasterce, św. Bernadecie Soubirous, w Grocie Massabielskiej w Lourdes. 11 lutego 1858r. Bernadetta Soubirous wraz z siostrą i przyjaciółką udała się w pobliże Starej Skały Massabielle na poszukiwanie suchych gałęzi, aby rozpalić ogień w domu. Gdy została sama, usłyszała dziwny dźwięk podobny do szumu wiatru i zobaczyła światłość, z której wyłoniła się postać Pięknej Pani z różańcem w ręku. Odtąd objawienia powtarzały się. Podczas osiemnastu objawień, jakie miały miejsce w okresie od 11 lutego do 16 lipca Maryja wzywała do modlitwy i pokuty. Tego dnia przypada Światowy Dzień Chorego ustanowiony 13 maja 1992 r. przez papieża Jana Pawła II.

Ustanowienie przez Ojca Świętego Światowego Dnia Chorego zostało skierowane do całego Kościoła powszechnego jako wezwanie, aby poświęcić jeden dzień w roku modlitwie, refleksji i dostrzeżeniu miejsca tych, którzy cierpią na duszy i ciele. O godz. 930 została odprawiona Msza św. w intencji wszystkich chorych i ich opiekunów. Podczas Eucharystii kapłani udzielali Sakramentu Namaszczenia Chorych. Przystąpiły do niego osoby, które ukończyły 60 lat i były w stanie łaski uświęcającej. O godzinie 1800 była sprawowana Msza św. dziękczynno – błagalna z okazji 28 rocznicy święceń kapłańskich proboszcza parafii ks. kan. Andrzeja Witkowskiego.

12 lutego

Podczas Mszy Św. o godz. 1800 pięć rodzin zostało uroczyście przyjętych do wspólnoty Domowego Kościoła, nad którą opiekę duchowną sprawuje ks. Michał Pawlonka. Do oazy rodzin dołączyły małżeństwa: Marcin i Katarzyna Hryniewicz, Sergiusz i Helena Nikitin, Sebastian i Iwona Sobczuk, Mariusz i Alicja Kondraciuk, Krzysztof i Monika Tarasiuk.

14 lutego

Rozpoczął się 43 Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu, który upływał pod hasłem Abstynencja jest darem miłości. To wyjątkowy czas solidarnej modlitwy oraz refleksji nad wciąż aktualnymi i bolesnymi problemami związanymi z nadużywaniem alkoholu, które dotykają wielu rodaków, wiele polskich rodzin i poszczególnych grup społecznych. Jest to również zachęta do odpowiedzialnego zaangażowania w dzieło troski o trzeźwość Polaków, a w sposób szczególny do budowania nowej obyczajowości poprzez odważne świadectwo abstynencji. Taca niedzielna przeznaczona została na malowanie kościoła. Zebrano na ten cel 9 tys. 230 zł.

15 lutego

Rozpoczęło się zimowisko dla dzieci ze szkoły podstawowej. Zajęcia z dziećmi były prowadzone przez młodzież oazową w sali chóru w godzinach od 900 do 1400. Nad całością czuwał ks. Mikołaj Czernecki.

17 lutego

Środa Popielcowa rozpoczęła okres czterdziestodniowego przygotowania do największej chrześcijańskiej uroczystości – Świąt Paschalnych. W Środę Popielcową, zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły. Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14 roku życia, a prawem o poście ścisłym – polegającym na spożyciu w ciągu dnia trzech posiłków, w tym jednego do syta – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60 roku życia.

W okresie Wielkiego Postu, który jest czasem pokuty i nawrócenia, Kościół, przypominając słowa Jezusa, proponuje trzy drogi przybliżania się do Boga: post, modlitwę i jałmużnę. Msze św. w Środę Popielcową sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800. Podczas Eucharystii kapłani dokonali obrzędu posypania głów popiołem wypowiadając słowa z Pisma Świętego: Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz, lub Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

19 lutego

Rozpoczęły się nabożeństwa Drogi Krzyżowej. Droga Krzyżowa powstała dla upamiętnienia cierpień Chrystusa, a zwłaszcza Jego Zbawczej męki i śmierci. Pielgrzymi przybywający do Jerozolimy, już od czasów starożytnych chętnie nawiedzali i rozważali drogę Męki Chrystusa. Szli kolejno od miejsca Jego modlitwy w Ogrójcu przez pałac Piłata, pretorium, aż na Golgotę i do Grobu Pańskiego. Do istoty nabożeństwa Drogi Krzyżowej należy rozważanie Męki Pańskiej przy czternastu stacjach. Dziś tradycję rozmyślania, budowania i nawiedzania czternastu stacji, która powstała w XVIII w., uzupełnia się coraz częściej dodatkiem piętnastej stacji, mówiącej o Zmartwychwstaniu Chrystusa Pana.

Nabożeństwa Drogi Krzyżowej sprawowane były w każdy piątek o godz. 900 i 1700. Rozważania stacji Drogi Krzyżowej przygotowywały i prowadziły formacje modlitewne skupione przy parafii: Kościół Domowy, Koło Przyjaciół Katolickiego Radia Podlasie, młodzież Ruchu Światło – Życie, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, siostry Kółek Różańcowych. Bezpośrednio po nabożeństwie odprawiana była Msza święta. W Godzinie Miłosierdzia o godz. 1500 śpiewano Koronkę do Bożego Miłosierdzia.

21 lutego

Rdzennie polskim nabożeństwem są Gorzkie Żale. Nabożeństwo składa się z trzech części i wzorowane jest na modlitwie brewiarzowej. Śpiewane i znane jest ono tylko w Polsce. Autorem tekstu jest ks. Wawrzyniec Benik, misjonarz. Pierwszy drukowany tekst Gorzkich Żalów ukazał się w 1707 r. W tym też roku zostały one odśpiewane po raz pierwszy w kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Kronikarz tamtych czasów nadmienia, że na to nabożeństwo przyszła cała Warszawa, wszystkie stany i najwyższe władze. Gorzkie Żale sprawowane były w każdą niedzielę o godz. 1630. Z nabożeństwem związane były kazania pasyjne, które głosił ks. Michał Pawlonka.

22 lutego

Święto Katedry świętego Piotra, Apostoła. Święto przypomina o tym, że Kościół jest powszechny, czyli katolicki i apostolski, a Rzym jest miejscem, gdzie św. Piotr złożył świadectwo wiary i miłości do Jezusa, oddając za Niego swoje życie. Ma również przypominać, że papieże jako biskupi Rzymu przewodzą Kościołowi z ustanowienia Chrystusa, a wierni powinni darzyć ich szacunkiem i posłuszeństwem.

4 marca

Święto św. Kazimierza, Królewicza. Urodzony w 1458 roku w Krakowie drugi syn Kazimierza Jagiellończyka łączył życie religijne z działalnością polityczną. Znany z dobroczynności, surowego trybu życia oraz głębokiej pobożności eucharystycznej i maryjnej św. Kazimierz stał się patronem tych, którzy podejmują służbę publiczną w państwie. Stawiany jako wzór konsekwencji w realizowaniu postanowień oraz miłosierdzia wobec potrzebujących i cierpiących mówił o sobie, że królewicz nie może nic przystojniejszego czynić, jak w ubogich służyć samemu Chrystusowi.

Relikwie świętego Kazimierza spoczywają w wileńskiej katedrze, a uroczystość ku jego czci obchodzona jest na Litwie jako święto państwowe. W ikonografii atrybutem świętego jest mitra książęca. Przedstawiany jest także ze zwojem w dłoni, na którym są słowa łacińskiego hymnu ku czci Matki Bożej: Omni die dic Mariae. Często można ujrzeć jego postać w stroju książęcym z lilią w ręku lub klęczącego przed drzwiami katedry.

7 marca

Parafianie rozpoczęli duchowe przygotowania do beatyfikacji sługi Bożego ks. Jerzego Popiełuszki, która będzie miała miejsce 6 czerwca w Warszawie. Uroczystościom na Placu Piłsudskiego przewodniczyć będzie legat papieski, arcybiskup Angelo Amato prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Po każdej Mszy św. można było nabyć książkę o księdzu Jerzym Popiełuszko, męczenniku za wiarę i wolność ojczyzny.

O godz. 1900 odbył się wieczór z muzyką sakralną.Z racji dwusetnej rocznicy urodzin Fryderyka Chopina z okolicznościowym koncertem wystąpił Przemysław Bereziuk, uzdolniony student Uniwersytetu im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Kapłani podziękowali za ofiarę 4 tys. 600 zł. zebraną 21 lutego dla rodziny z parafii św. Anny w Białej Podlaskiej na odbudowę spalonego domu.

14 marca

Kapłani zwrócili się do parafian z prośbą o jałmużnę wielkopostną na rzecz Katolickiego Radia Podlasie, która zostanie przeznaczona na wyposażenie wozu transmisyjnego. Radio zapewniło o pamięci modlitewnej za wszystkich dobrodziejów.

19 marca

Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca NMP. Odnośnie życia świętego Józefa należy polegać na tym, co przekazały o nim Ewangelie. Święty Józef pochodził z królewskiego rodu Dawida. Pomimo tego, że pochodził z takiego rodu, zarabiał na życie jako cieśla. Nie był on według ciała ojcem Jezusa Chrystusa. Był nim jednak według żydowskiego prawa jako małżonek Maryi. Zaręczony z Maryją stanął przed tajemnicą cudownego poczęcia. Postanowił wówczas dyskretnie się usunąć, ale po nadprzyrodzonej interwencji wziął do siebie Maryję, a potem pokornie asystował w wielkich tajemnicach. Chociaż Maryja porodziła Pana Jezusa dziewiczo, to jednak według otoczenia św. Józef był uważany za Jego ojca.

On to kierował w drodze do Betlejem, nadawał Dzieciątku imię, przedstawiał Je w świątyni jerozolimskiej i uciekając do Egiptu ocalił przed prześladowaniem króla Heroda. Wyruszył również z dwunastoletnim Jezusem do Jerozolimy na święto Paschy. Potem już się w Ewangelii nie pojawia. W ikonografii św. Józef przedstawiany jest z Dziecięciem Jezus na ręku, z lilią w dłoni. Jego atrybutami są m. in. narzędzia ciesielskie: piła, siekiera, warsztat stolarski oraz bukłak na wodę, kij wędrowca, kwitnąca różdżka, miska z kaszą, lampa i winorośl.

21 marca

Taca niedzielna po raz kolejny została przeznaczona na malowanie kościoła. Parafianie złożyli na ten cel ofiarę w kwocie 10 tys. 760 zł. Słowa podziękowania skierowane zostały do sióstr z Kółek Różańcowych, które złożyły ofiary na kwiaty do grobu Pańskiego.

25 marca

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Msze św. sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800. Podczas każdej Mszy św. istniała możliwość przyjęcia duchowej adopcji dziecka poczętego. Eucharystia sprawowana o godz. 1800 rozpoczęła rekolekcje wielkopostne, których celem było przygotowanie do uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego. Nauki rekolekcyjne głosił pochodzący z parafii ks. dr Jacek Szostakiewicz, proboszcz nowo utworzonej parafii pw. Błogosławionych Unitów Podlaskich w Siedlcach.

Parafianie uważnie słuchali kazań rekolekcyjnych, których wiodącym hasłem były słowa Chrystusa przytoczone w liście świętego Pawła Apostoła do Hebrajczyków Oto idę pełnić Twoją wolę, Panie. To jedno zdanie, posiada bardzo szeroki kontekst i uświadamia każdemu chrześcijaninowi, że powinien wypowiadać je całym swoim życiem, tak jak czynił to Jezus Chrystus i Jego Matka. Przyjęcie woli Boga staje się bowiem koniecznym warunkiem do osiągnięcia zbawienia.

28 marca

Niedziela Palmowa rozpoczęła Wielki Tydzień. Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm. Liturgia wspomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. Witające go tłumy rzucały na drogę płaszcze oraz gałązki, wołając: Hosanna Synowi Dawidowemu. O uroczystym wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy piszą wszyscy czterej Ewangeliści. Samo to świadczy, jak wielką rangę przywiązują do tego wydarzenia z życia Jezusa Chrystusa. Palmy w Polsce zastępują często gałązki wierzbowe z baziami.

Po ich poświęceniu zatyka się je za krzyże i obrazy, by strzegły domu od nieszczęść i zapewniały błogosławieństwo Boże. Wtykano także palmy na pola, aby Pan Bóg strzegł zasiewów i plonów przed gradem, suszą i nadmiernym deszczem. Poświęcenie palm przyniesionych do świątyni miało miejsce na wszystkich Mszach świętych. Uroczysta procesja z palmami wokół kościoła przeszła podczas Mszy św. o godz. 1100. Po każdej Mszy św. młodzież rozprowadzała świece wielkanocne. Dochód ze sprzedaży przeznaczony został dla osób w trudnej sytuacji materialnej.

O godz. 1900 wyruszyła Droga Krzyżowa, w której uczestniczyli mieszkańcy Białej Podlaskiej. Procesja przeszła z parafii Chrystusa Miłosiernego do parafii Wniebowzięcia NMP. Rozważania prowadziła wspólnota Kościoła Domowego z parafii Chrystusa Miłosiernego.

29 – 31 marca

Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia są dniami szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania. Od Wielkiego Poniedziałku do Wielkiej Środy włącznie Pan Jezus w ciągu dnia przebywał w Jerozolimie i nauczał w świątyni, a na noc udawał się do odległej o około 3 km Betanii, aby tam przenocować. W Wielki Poniedziałek w drodze do Jerozolimy Chrystus uczynił uschłym figowe drzewo za to, że nie znalazł na nim owocu, a tylko same liście. Kiedy wszedł na plac świątyni i zobaczył tam kupców handlujących towarami i bydłem, wypędził ich.

W Wielki Wtorek Pan Jezus prowadził najgwałtowniejsze polemiki ze starszyzną żydowską, które zakończył wielokrotnym biada, rzuconym na swoich zatwardziałych wrogów. W wielkiej mowie eschatologicznej zapowiedział całkowite zniszczenie Jerozolimy oraz koniec świata, jaki zamknie dzieje ludzkości. Zapowiedział także swoje powtórne przyjście na ziemię w chwale. W przypowieści o roztropnym słudze, o mądrych i głupich pannach i o talentach nawoływał do czujności. Wielka Środa ma bezpośredni już kontakt z wydarzeniami Wielkiego Czwartku i Piątku. Sanhedryn na tajnej naradzie postanowił za wszelką cenę zgładzić Jezusa. Judasz ofiarował Wielkiej Radzie Żydowskiej swoją pomoc za srebrniki, przyrzekając śledzić Chrystusa, a gdy Jezus będzie sam, umożliwić Jego pojmanie.

1 kwietnia

Wielki Czwartek. Liturgia Kościoła wprowadza w tajemnicę Wieczerzy Pańskiej Wielkiego Czwartku, który rozpoczyna Triduum Paschalne. Święte Triduum Paschalne Męki i Zmartwychwstania Pańskiego jaśnieje jako szczyt całego roku liturgicznego. Triduum rozpoczyna się Mszą Wieczerzy Pańskiej, a kończy nieszporami Niedzieli Zmartwychwstania. Jezus, zasiadając do swej ostatniej w życiu Paschy, wypowiedział znamienne słowa: Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał. Był to dzień pożegnania i rozstania się z Apostołami, dzień okazania wzruszającej miłości i pokory Syna Bożego, dzień ustanowienia Eucharystii i kapłaństwa. Nad chlebem i winem, pokarmami tradycyjnymi dla Żydów, spoczęło Jego błogosławieństwo i słowa przemiany: Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje, Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza”.

Po raz pierwszy w niepojęty, tajemniczy sposób Bóg Człowiek stał się pokarmem dla ludzi. Chrystus podczas Ostatniej Wieczerzy ustanowił kapłaństwo. Nakazał powtarzać, uobecniać Eucharystię jako Ofiarę i Ucztę: To czyńcie na Moją pamiątkę. Dziś wszyscy kapłani wypełniają to polecenie, sprawując Najświętszą Ofiarę. Kapłaństwo jest uczestniczeniem w kapłaństwie Chrystusa, który jest jedynym, Najwyższym Kapłanem. Po Ostatniej Wieczerzy Chrystus modlił się całą noc w Ogrójcu.

Dla upamiętnienia tego wydarzenia w kościołach urządza się miejsca przechowania, gdzie przenoszony jest Najświętszy Sakrament. Koncelebrowana Msza Wieczerzy Pańskiej rozpoczęła się o godz. 1800. Eucharystii przewodniczył ks. kanonik Andrzej Witkowski. Na wstępie przedstawiciele grup parafialnych, występując w imieniu całej wspólnoty, wyrazili kapłanom wdzięczność za ich ofiarną posługę. Zostały złożone płynące z głębi serc życzenia i wręczone kwiaty. Homilię wygłosił Ks. Mikołaj Czernecki. Po Eucharystii Najświętszy Sakrament przeniesiono w uroczystej procesji do Kaplicy Przechowania i obnażono ołtarz. Adoracja trwała do godz. 2200. O godz. 2030 adorację prowadziła młodzież Ruchu Światło – Życie.

2 kwietnia

Wielki Piątek. Wielki Piątek jest jedynym dniem w roku, w którym nie jest sprawowana ofiara Mszy św. W dniu śmierci Jezusa, który złożył Ojcu ofiarę ze swego życia, Kościół nakazuje kontemplować mękę i śmierć Jezusa na krzyżu. Bolesna śmierć Chrystusa nie była owocem przypadku czy zbiegu nieszczęśliwych okoliczności. Należała ona do zamysłu Bożego. Golgota w świetle Ewangelistów to nie tylko boleść męki i śmierć Syna Bożego. Krzyż Jezusa przemienił świat, dokonał nawrócenia ludzi. Ofiara Jezusa pozostała skuteczna. Skruszonemu łotrowi obiecał raj: Dziś będziesz ze Mną w raju.

Już w momencie śmierci na krzyżu dokonało się zbawienie grzeszników. Konający Jezus przebaczył tym, którzy Go krzyżowali. Umierający Jezus zwyciężył zło i grzech. Liturgia Wielkiego Piątku składa się z czterech części: liturgii Słowa, adoracji Krzyża, Komunii świętej i procesji z Najświętszym Sakramentem do grobu Pana Jezusa. Dzień ten jest przesycony głębokim smutkiem, który jednak łagodzi chrześcijańska nadzieja. Uczestnicząc w Liturgii, chrześcijanin daje świadectwo wiary i staje pod krzyżem, by prosić o miłosierdzie i przebaczenie dla siebie i całego świata.

Patrzy także na krzyż z miłością i dziękczynieniem, bo jest on źródłem wszystkich błogosławieństw i przyczyną wielu łask. Za udział w adoracji Krzyża można uzyskać odpust zupełny. Po adoracji Krzyża, aż do Wigilii Paschalnej należy przed Krzyżem przyklękać. Zebrane ofiary pieniężne są przekazywane na utrzymanie grobu Pana Jezusa w Jerozolimie. Liturgii, rozpoczętej o godz. 1700 przewodniczył ks. Michał Pawlonka.

3 kwietnia

Wielka Sobota. Jest to dzień szczególny dla każdego chrześcijanina. W Kościele trwa nastrój przeżywania Paschy. Wierni przynoszą do poświęcenia pokarmy wielkanocne i modlą się przy grobie Pańskim. To dzień, w którym Kościół trwa przy grobie Pańskim, rozważając mękę i śmierć Chrystusa. Ołtarz pozostaje nadal obnażony i nie odprawia się Mszy świętej. Czas między śmiercią Chrystusa a zmartwychwstaniem określa prawda wiary o Jego zstąpieniu do krainy umarłych. Rankiem w Wielki Piątek oraz w Wielką Sobotę w wielu kościołach odprawiane są ciemne jutrznie, czyli modlitwy brewiarzowe o specjalnej, dostosowanej do poszczególnych dni Triduum treści. Jedyna Eucharystia zostaje odprawiona wieczorem i jest już Mszą paschalną Niedzieli Zmartwychwstania.

Liturgia Wigilii Paschalnej jest najważniejszą celebracją roku liturgicznego. Składa się ona z czterech części: liturgii światła, liturgii Słowa, liturgii chrzcielnej i liturgii eucharystycznej. Cały Kościół, ogłaszając przejście Pana ze śmierci do życia raduje się, śpiewając wielokrotnie Alleluja i wzywa każdego wierzącego do radosnego chwalenia Boga. Uczestnicząc w Liturgii Wigilii Paschalnej, wszyscy wierzący z radością witają przychodzącego Chrystusa, który pragnie obdarować paschalną nadzieją, że kiedyś przeprowadzi każdego ze śmierci do życia. Obchody Wielkiej Nocy rozpoczynają się w nastroju radości, który trwa przez pięćdziesiąt następnych dni.

W Wielki Piątek i w Wielką Sobotę o godz. 900 sprawowane były ciemne jutrznie z udziałem młodzieżowego chóru parafialnego. Poświęcenie pokarmów w Wielką Sobotę odbywało się: w świątyni co godzinę od godz. 700 do godz. 1400, na ul. Sidorskiej o godz. 1100 i w Czosnówce o godz. 1145. Uroczysta celebracja Wigilii Paschalnej rozpoczęła się o godz. 2000. Mszy św. przewodniczył ks. Sławomir Matejek.

4 kwietnia

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego. O godz. 600, w niedzielny, zimny poranek Zmartwychwstania Pańskiego licznie zgromadzeni parafianie i goście przybyli do świątyni, aby zobaczyć, że grób Jezusa jest pusty, a On prawdziwie zmartwychwstał. Wśród bicia dzwonów, z pieśnią Wesoły nam dzień dziś nastał, trzykrotnie okrążyli kościół w procesji rezurekcyjnej. Poranna Msza św. po procesji rezurekcyjnej była drugą Mszą św. w dniu Zmartwychwstania Pańskiego. Eucharystii przewodniczył ks. proboszcz Andrzej Witkowski, homilię wygłosił pochodzący z parafii ks. Grzegorz Marczuk. Nieszporami o godz. 1800 zakończyło się Triduum Paschalne.

5 kwietnia

Poniedziałek Wielkanocny. Msze św. sprawowane były wg porządku niedzielnego. Ksiądz proboszcz podziękował wszystkim, którzy czynnie włączyli się w celebrację Triduum Paschalnego: służbie liturgicznej, chórowi, osobom świeckim a także ks. Mikołajowi Czerneckiemu i młodzieży Ruchu Światło – Życie za pomoc w dekoracji kościoła i przygotowaniu grobu Pańskiego.

9 kwietnia

Eucharystią o godz. 930 rozpoczęło się czterdziestogodzinne nabożeństwo przed odpustem Miłosierdzia Bożego. Po Mszy św. został wystawiony Najświętszy Sakrament i rozpoczęła się adoracja. O godz. 1200 modlitwę Anioł Pański i różaniec prowadziło Koło Żywego Różańca Kobiet, od godz. 1600 do godz. 1700 adorację prowadziło Koło Przyjaciół Katolickiego Radia Podlasie.

10 kwietnia

Kolejny dzień czterdziestogodzinnego nabożeństwa rozpoczął się Mszą św. o godz. 930. O godz. 1200 modlitwę Anioł Pański i różaniec prowadziło Bractwo Różańcowe Mężczyzn, od godz. 1600 do godz. 1700 adorację prowadziła wspólnota Domowego Kościoła. Wigilia Niedzieli Bożego Miłosierdzia podobnie jak pięć lat wstecz, kiedy do domu Ojca odszedł papież Jan Paweł II, na zawsze pozostanie w pamięci Polaków. O godz. 841 czasu polskiego samolot Tu-154M, na pokładzie którego znajdowało się 96 osób udających się na uroczystości związane z obchodami 70 rocznicy zbrodni katyńskiej, rozbił się przy próbie lądowania we mgle, 1050 metrów od lotniska Smoleńsk – Siewiernyj w Smoleńsku.

Katastrofy nikt nie przeżył. Zginęli: prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński, jego małżonka Maria Kaczyńska, ostatni prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski, szefowie polskich instytucji państwowych, przedstawiciele Sejmu, Senatu, Kancelarii Prezydenta, duchowieństwa z biskupem polowym Tadeuszem Płoskim na czele, najwyżsi dowódcy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawiciele Rodzin Katyńskich a także funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu i członkowie załogi samolotu. Wkrótce po ukazaniu się pierwszych informacji tłumy ludzi gromadziły się przed Pałacem Prezydenckim w Warszawie, by złożyć hołd ofiarom. Nikt nie krył wzruszenia zaistniałą sytuacją.

Składano kwiaty, palono znicze, odmawiano modlitwy. Od 10 do 18 kwietnia ogłoszono żałobę narodową w na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Polacy wywiesili flagi narodowe przepasane kirem. W kościołach gromadzili się wierni, aby uczestniczyć w Mszach świętych i nabożeństwach w intencji ofiar katastrofy i ich rodzin. O godz. 2000 w 5 rocznicę śmierci Ojca Świętego Jana Pawła II młodzież KSM prowadziła modlitwę w intencji beatyfikacji papieża. O godz. 2030 rozpoczęła się modlitwa różańcowa za ofiary katastrofy pod Smoleńskiem, a o godz. 2100 w tej samej intencji została odprawiona Msza święta. Eucharystii przewodniczył ks. Michał Pawlonka.

11 kwietnia

Niedziela Miłosierdzia Bożego. Kościół katolicki obchodził w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, ustanowione przez Jana Pawła II Święto Miłosierdzia Bożego. Kult Bożego Miłosierdzia związany jest z objawieniami skromnej zakonnicy ze zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, Faustyny Kowalskiej, której w 1935 roku objawił się Jezus, polecając jej by głosiła orędzie o Bożym Miłosierdziu całemu światu. Jestem miłością i miłosierdziem samym – mówił o sobie Jezus, prosząc siostrę Faustynę, żeby ogłosiła to orędzie całemu światu.

Pan Jezus wskazał Faustynie pięć sposobów, jakimi ludzie mogą wypraszać zbawienie dla siebie i całego świata: koronkę do Miłosierdzia Bożego, modlitwę przed obrazem Jezusa Miłosiernego z napisem: Jezu, ufam Tobie, modlitwę w godzinie konania Chrystusa na krzyżu, zwaną Godziną Miłosierdzia – o godz. 1500, obchodzenie święta Miłosierdzia i szerzenie czci Miłosierdzia Bożego modlitwą, słowem i czynem. W parafii odbyły się uroczystości odpustowe, które poprzedziła Nowenna odprawiana od Wielkiego Piątku. Sumie odpustowej sprawowanej o godz. 1230 przewodniczył dziekan Dekanatu Biała Podlaska Południe ks. prałat Ryszard Kardas, a homilię wygłosił ks. dr hab. Marian Stepulak kierownik katedry Psychoprofilaktyki Rodziny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Zgromadzeni na Eucharystii parafianie i goście w swojej modlitwie polecali Miłosierdziu Bożemu Ojczyznę, prezydenta Lecha Kaczyńskiego, jego małżonkę oraz wszystkie osoby, które zginęły w katastrofie samolotu rządowego, a także rodziny pogrążone w żałobie po stracie swoich najbliższych. Po każdej Mszy św. z racji czterdziestogodzinnego nabożeństwa było wystawienie Najświętszego Sakramentu. O godz. 1800 odprawione zostały nieszpory kończące Oktawę Wielkanocy.

18 kwietnia

Rozpoczął się Drugi Ogólnopolski Tydzień Biblijny. Jego inicjatorem jest stowarzyszenie Dzieło Biblijne im. Jana Pawła II. Hasłem przewodnim pochylenia się nad Biblią była synteza dwóch wersów z listu św. Pawła do Hebrajczyków: Patrzmy na Jezusa – miłosiernego i wiarygodnego Arcykapłana. Jezus został ukazany jako ten, który złożył z siebie ofiarę usuwającą grzechy świata. Składając ją stał się jedynym i wiecznym arcykapłanem Nowego Przymierza, jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, między niebem a ziemią. Tematyka nawiązywała do ogłoszonego w Kościele powszechnym roku refleksji i zadumy nad tajemnicą kapłaństwa Chrystusowego, objawiającego się zarówno w kapłaństwie służebnym, jak i powszechnym wszystkich wiernych ochrzczonych.

Tydzień Biblijny to czas, kiedy w szczególny sposób należy zwracać uwagę na rolę, miejsce i znaczenie Pisma Świętego w życiu całego Kościoła, ale przede wszystkim w życiu każdego chrześcijanina. O godz. 1230 została odprawiona Msza św. w intencji ofiar katastrofy i ich rodzin. Eucharystii przewodniczył ks. proboszcz Andrzej Witkowski. W skierowanym do wiernych słowie powiedział: Tragedia, jaka dotknęła Polaków po tragicznej śmierci Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i jego małżonki oraz towarzyszących im osób w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem zrodziła w nas ból i cierpienie. Dni żałoby narodowej stały się dla nas czasem refleksji i zadumy nad sensem ludzkiego istnienia. Nie jesteśmy zdolni sami zrozumieć tego co się stało. Dlatego przychodzi do nas Jezus Zmartwychwstały i tak jak uczniom swoim, tak i nam mówi, że jest pośród nas, żyje i chce umocnić naszą wiarę i ufność. Bo to wiara nie pozwala nam poddawać się zwątpieniu, ale zwrócić się do Bożego Miłosierdzia i trwać w nadziei, która zawieść nie może.

Polecajmy Bożemu Miłosierdziu wszystkich, którzy zginęli w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem i módlmy się za rodziny tragicznie zmarłych. O godz. 1900 odbył się I Koncert Wielkanocny. Wystąpił Chór Pracowników i Studentów Politechniki Białostockiej Polifonia pod dyrekcją Marty Zinkiewicz. Koncert prawosławnej muzyki wielkanocnej był poświęcony ofiarom katastrofy, w której zginął również arcybiskup Miron Chodakowski, prawosławny ordynariusz Wojska Polskiego. Po koncercie zostały wyczytane imiona i nazwiska 96 zmarłych, odmówiony Wieczny odpoczynek i każdemu z nich został zapalony znicz. Znicze zostały przeniesione przez młodzież chóru parafialnego i ustawione przy pomnikach Sług Bożych: ks. Jerzego Popiełuszki i ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego, a także uformowane w kształcie krzyża przed dębem przywiezionym z Katynia przez ks. prałata Mieczysława Lipniackiego.

Tego też dnia oczy wszystkich Polaków skierowane były na Kraków. O godz. 1400 w Bazylice Mariackiej rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe pary prezydenckiej z udziałem rodziny, zagranicznych delegacji i najwyższych władz państwowych. Mszy św. przewodniczył kardynał Stanisław Dziwisz. Homilię wygłosił, w imieniu nieobecnego kardynała Angelo Sodano, nuncjusz apostolski w Polsce arcybiskup Józef Kowalczyk. Trumny z ciałami Lecha i Marii Kaczyńskich zostały złożone w podziemiach katedry na Wawelu we wspólnym alabastrowym sarkofagu pod Wieżą Srebrnych Dzwonów w przedsionku krypty Józefa Piłsudskiego.

23 kwietnia

Uroczystość św. Wojciecha – Patrona Polski. Święty Wojciech jest jednym z trzech głównych patronów Polski, obok NMP Królowej Polski i świętego Stanisława ze Szczepanowa, biskupa i męczennika. Ku czci świętego Wojciecha zostały zrobione słynne drzwi gnieźnieńskie, na których w 18 płaskorzeźbach wykonanych w brązie są przedstawione sceny z jego życia. Drzwi gnieźnieńskie pochodzą z XII wieku. W ikonografii występuje w stroju biskupim, w paliuszu, z pastorałem. Jego atrybuty to także orzeł, wiosło oraz włócznie, od których zginął.

25 kwietnia

Rozpoczął się Tydzień Modlitw o Powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego. Jego hasło: Świadectwo wzbudza powołania, to jednocześnie temat orędzia Benedykta XVI na tę okazję. Praktykę modlitwy Kościoła w intencji powołań do stanu kapłańskiego i życia zakonnego ustanowił w 1964 roku papież Paweł VI. Od tamtego czasu jedna z niedziel okresu wielkanocnego, zwana Niedzielą Dobrego Pasterza, poświęcona jest na modlitwę w intencji powołań. Taca niedzielna w kwocie 9 tys. 670 zł została przeznaczona na malowanie kościoła. O godz. 1900 odbył się II Koncert Wielkanocny. Wystąpił Kwartet Dęty La Spiritata z Warszawy w składzie: Paweł Zadrożniak – trąbka Marcin Zarzycki – trąbka, Marta Kraska – róg, Ewa Harasimiuk – puzon.

1 maja

Wspomnienie św. Józefa Rzemieślnika jako wzoru i patrona ludzi pracujących. 1 maja 1955 roku zwracając się do Katolickiego Stowarzyszenia Robotników Włoskich papież Pius XII proklamował ten dzień Świętem Józefa Rzemieślnika, nadając w ten sposób religijne znaczenie świeckiemu, obchodzonemu na całym świecie od 1892 roku, świętu pracy. Odtąd dzień 1 maja jest radosnym świętem, akcentującym szczególną godność i znaczenie pracy, jest wyrazem zrozumienia i poszanowania jej roli w duchowym rozwoju człowieka, a także okazją do złożenia hołdu tym jej wartościom, które pozwalają stosunki między ludźmi ją wykonującymi oprzeć na zasadach pokoju społecznego, dalekich od niezgody, gwałtu i nienawiści. Rozpoczęły się nabożeństwa majowe, które będą sprawowane w dni powszednie: od poniedziałku do piątku o godz. 1740, w soboty po Mszy św. o godz. 1800, natomiast w niedziele o godz. 1640.

2 maja

W ramach Radiowej Niedzieli parafię odwiedził ks. Dariusz Denisiuk, sekretarz redakcji Katolickiego Radia Podlasie. Głosił słowo Boże i zbierał ofiary na potrzeby diecezjalnej rozgłośni katolickiej. O godz. 1500 spotkał się z Oddziałem Parafialnym Koła Przyjaciół KRP. W spotkaniu udział wzięli: proboszcz parafii ks. kanonik Andrzej Witkowski, asystent kościelny Oddziału ks. Sławomir Matejek oraz członkowie Koła. O godz. 1900 wystąpił chór parafialny Schola Cantorum Misericordis Christi z Koncertem Maryjnym kończącym tegoroczny cykl Koncertów Wielkanocnych. Ofiary zbierane po koncertach zostały przeznaczone na organizację Kongresu Pueri Cantores.

3 maja

Uroczystość NMP Królowej Polski. Tytuł Matki Bożej jako Królowej Narodu Polskiego sięga drugiej połowy XIV wieku. Grzegorz z Sambora nazywał Maryję Królową Polski i Polaków. Teologiczne uzasadnienie tytułu Królowej pojawiło się w XVII wieku po zwycięstwie odniesionym nad Szwedami i cudownej obronie Jasnej Góry, które przypisywano wstawiennictwu Maryi. Wyrazicielem tego przekonania Polaków stał się król Jan Kazimierz, który 1 kwietnia 1656 roku w katedrze lwowskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej obrał Maryję za Królową swoich państw, a Królestwo Polskie polecił jej szczególnej obronie.

W czasie podniesienia król zszedł z tronu, złożył berło i koronę, i padł na kolana przed wielkim ołtarzem. Zaczynając od słów: Wielka Boga – Człowieka Matko, Najświętsza Dziewico, ogłosił Matkę Bożą szczególną Patronką Królestwa Polskiego. Choć ślubowanie Jana Kazimierza odbyło się przed obrazem Matki Bożej Łaskawej we Lwowie, to jednak szybko przyjęło się przekonanie, że najlepszym typem obrazu Królowej Polski jest obraz Pani Częstochowskiej. Koronacja obrazu papieskimi koronami 8 września 1717 roku ugruntowała przekonanie o królewskości Maryi. Eucharystia sprawowana była wg porządku niedzielnego. Podczas każdej Mszy św. odnawiane były Jasnogórskie Śluby Narodu.

6 maja

Święto św. Jakuba i Filipa Apostołów. Filip pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim. Był uczniem Jana Chrzciciela. Powołany przez Jezusa został jednym z dwunastu Jego uczniów W ikonografii św. Filip przedstawiany jest z krzyżem, z pastorałem i zwojem. Czasami trzyma w ręku kamienie – znak męczeństwa. Towarzyszy mu anioł. Jakub, zwany Młodszym lub Mniejszym był synem Kleofasa i Marii, rodzonym bratem św. Judy Tadeusza, krewnym Jezusa. W katalogach Apostołów jest wymieniany na jednym z ostatnich miejsc, co oznacza, że przyłączył się do grona Apostołów najpóźniej. Pochodził z Nazaretu.

Po zmartwychwstaniu Jezusa, Jakub wyróżniał się wśród Apostołów jako przewodniczący gminy chrześcijańskiej w Jerozolimie. W ikonografii św. Jakub przedstawiany jest w tunice i płaszczu, z mieczem oraz księgą. Czasami jako biskup rytu wschodniego. Jego atrybutami są także: halabarda, kamienie, korona w rękach, torba podróżna i zwój.

8 maja

Uroczystość św. Stanisława biskupa męczennika. O św. Stanisławie pisał pierwszy historyk polski, Gall Anonim i błogosławiony Wincenty Kadłubek, który jako biskup krakowski mógł mieć bliższe informacje o swoim poprzedniku. Chociaż kult św. Stanisława istniał od dawna, to jednak jego kanonizacją zajął się formalnie dopiero biskup krakowski, Iwo Odrowąż w 1229 roku. On to polecił dominikaninowi Wincentemu z Kielc, aby napisał żywot Stanisława. Tego bowiem przede wszystkim żądał Rzym do kanonizacji. W ciągu wieków przywoływano legendę o zrośnięciu się rozsieczonego ciała św. Stanisława. Kult Świętego odegrał w XIII i XIV wieku ważną rolę historyczną jako czynnik kształtowania się myśli o zjednoczeniu Polski.

Wierzono, że w ten sam sposób, jak ciało św. Stanisława, połączy się i zjednoczy podzielone wówczas na księstwa dzielnicowe Królestwo Polskie. Święty Stanisław jest głównym patronem Polski. Jan Paweł II nazwał go patronem chrześcijańskiego ładu moralnego. W ikonografii przedstawiany jest w stroju pontyfikalnym z pastorałem. Jego atrybutami są: miecz, palma męczeńska, u stóp wskrzeszony Piotrowina. Bywa ukazywany z orłem – godłem Polski. Tego dnia parafianie prosili o Boże błogosławieństwo i potrzebne łaski dla ks. prałata Stanisława Pawluczuka. Mszę św. w intencji solenizanta odprawił ks. proboszcz Andrzej Witkowski.

12 maja

O godz. 1830 pod przewodnictwem ks. biskupa ordynariusza Zbigniewa Kiernikowskiego rozpoczęła się Msza św. koncelebrowana, podczas której 82 uczniów trzecich klas gimnazjalnych przystąpiło do Sakramentu Bierzmowania. Przygotowaniem do sakramentu zajmował się ks. Mikołaj Czernecki, uświadamiając młodym ludziom, że przyjęcie Sakramentu Bierzmowania czyni ich jeszcze bardziej dziećmi Bożymi, jeszcze ściślej jednoczy z Chrystusem i z Jego Kościołem, a dzięki łasce Ducha Świętego mogą stawać się gorliwymi świadkami wiary.

13 maja

W liturgii kościoła katolickiego przypada wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Fatimskiej, nawiązujące do objawień Matki Bożej w Fatimie, które rozpoczęły się od 13 maja 1917 r. kiedy to trójce pobożnych dzieci ukazała się Cudowna Pani i prosiła o nawrócenie, przestrzegała przed złem, a także zachęcała do modlitwy różańcowej: Odmawiajcie codziennie różaniec, aby wyprosić pokój dla świata. Procesja fatimska z udziałem mieszkańców Białej Podlaskiej przeszła z parafii Świętej Anny do parafii Świętego Michała Archanioła.

14 maja

Święto św. Macieja Apostoła. Z Dziejów Apostolskich wynika, że Maciej był jednym z pierwszych uczniów Jezusa. Wybrany został przez Apostołów do ich grona na miejsce Judasza, po jego zdradzie i samobójstwie. Maciejowi udzielono święceń biskupich i władzy apostolskiej przez nałożenie rąk. W ikonografii przedstawiany jest w długiej, przepasanej tunice i w płaszczu. Jego atrybuty to: halabarda, księga i krzyż oraz kamienie, miecz, topór i włócznia, którymi miał być dobity.

Parafialny chór Schola Cantorum Misericordis Christi, jako jedyny reprezentował kościół rzymskokatolicki na 29 Międzynarodowym Festiwalu Hajnowskie Dni Muzyki Cerkiewnej w Hajnówce, gdzie zajął drugie miejsce w kategorii chórów dziecięco – młodzieżowych. Pierwszej nagrody w tej kategorii nie przyznano. W przesłuchaniach konkursowych wzięło udział dwadzieścia dziewięć chórów z jedenastu krajów. Zespoły były oceniane przez jedenastoosobowe międzynarodowe jury.

16 maja

Niedziela Wniebowstąpienia Pańskiego była dniem imienin gospodarza parafii ks. kanonika Andrzeja Witkowskiego, którego patronem jest męczennik jezuita św. Andrzej Bobola. Kapłani posługujący w parafii oraz wierni ofiarowali w intencji ks. proboszcza Msze święte, wręczali kwiaty i składali życzenia polecając czcigodnego solenizanta Miłosiernemu Bogu i opiece Matki Najświętszej. Taca niedzielna w kwocie 10 tys. 290 zł. została przeznaczona na rozpoczęte w maju malowanie kościoła.

20 maja

Ósma rocznica przyjęcia Sakry Biskupiej przez księdza biskupa ordynariusza Zbigniewa Kiernikowskiego. Sakry biskupiej udzielił Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej kardynał Angelo Sodano, w Święto Matki Kościoła 20 maja 2002 roku w Bazylice św. Piotra w Rzymie. W związku z tym wydarzeniem, mając na uwadze fakt, że ksiądz biskup przebywał w szpitalu, gdzie przeszedł operację, duszpasterze i wierni w intencji pasterza diecezji szczególnie w tym dniu odmawiali modlitwę: Wszechmogący, wieczny Boże, źródło życia ludzkiego, Kościół siedlecki pełen pokory staje przed Tobą w ufnej modlitwie za swego Pasterza, Biskupa Zbigniewa, którego obdarzyłeś krzyżem choroby i cierpienia.

Prosimy Cię, abyś dał naszemu Biskupowi silną wiarę oraz moc do przyjmowania wszystkiego, co od Ciebie pochodzi, aby był dla nas znakiem wielkiego zaufania i oddania Ci swojego życia. Dozwól, abyśmy patrząc na pełną zawierzenia postawę naszego Pasterza, mogli zobaczyć Twoją chwałę. Matko Najświętsza, Matko wszystkich kapłanów, miej w swojej opiece Biskupa Zbigniewa. Amen. Ksiądz biskup Zbigniew Kiernikowski za pośrednictwem Katolickiego Radia Podlasie przekazał podziękowania wszystkim diecezjanom, którzy wspierali go w tym trudnym czasie.

22 maja

W sanktuarium Maryjnym w Leśnej Podlaskiej odbył się kolejny Kongres Eklezjologiczny podsumowujący roczną pracę formacyjną w rejonie bialskim z programem Chrzest w życiu i misji Kościoła. Odpowiedzialnym za głoszenie katechez w rejonie był ks. Paweł Siedlanowski. W Kongresie udział wzięło około 120 osób z sześciu dekanatów: bialskiego północ, bialskiego południe, janowskiego, łosickiego, międzyrzeckiego i terespolskiego. Kongres rozpoczęła Modlitwa Przedpołudniowa z Liturgii Godzin. Przewodniczył jej ks. kan. Marian Daniluk – dziekan dekanatu Biała Podlaska Północ.

W jaki sposób tegoroczne katechezy przyczyniły się do pogłębienia wiary ludzi z rejonu bialskiego można było usłyszeć podczas Godziny Świadectw, którą prowadził ks. Marek Paluszkiewicz, dyrektor Wydziału Duszpasterskiego. Parafię Chrystusa Miłosiernego reprezentowali: ks. proboszcz Andrzej Witkowski, p. Anna Kuszpit i p. Zdzisław Semeniuk.

23 maja

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Pięćdziesiątego dnia po swoim zmartwychwstaniu Pan Jezus zesłał Ducha Świętego na Maryję i Apostołów zgromadzonych w Wieczerniku, wypełniając tym samym swoją obietnicę: Gdy przyjdzie Duch Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie. W dniu Pięćdziesiątnicy Kościół, ożywiony Duchem Świętym, rozpoczął przepowiadanie radosnej nowiny o zbawieniu wszystkim narodom. Zielone Świątki, bo tak brzmi popularna nazwa tej uroczystości, to jedno z najstarszych świąt Kościoła, obchodzone już w czasach apostolskich. Kościół przypomina, że Pięćdziesiątnica jest wypełnieniem i zakończeniem Świąt Paschalnych.

Zgodnie z obietnicą, po wywyższeniu Chrystusa na drzewie krzyża, gdy dostęp do Ojca został otwarty, a dziecięctwo Boże stało się rzeczywistością, posłany został Duch Ojca i Syna, by prowadził dalej dzieło Jezusa. Za pobożne i publiczne odśpiewanie całego hymnu: O Stworzycielu Duchu, przyjdź… można było dostąpić odpustu zupełnego. W parafii słowo Boże głosili delegaci Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach pochodzący z Białej Podlaskiej: diakon Paweł Żukowski z parafii św. Anny i kleryk Marek Weresa z parafii Błogosławionego Honorata Koźmińskiego. Ofiary zebrane na tacę zostały przeznaczone na potrzeby seminarium. Po Mszy św. o godz. 1700 chór parafialny Schola Cantorum Misericordis Christi zaprezentował utwory muzyki cerkiewnej, które wykonał na festiwalu w Hajnówce.

24 maja

Święto Maryi, Matki Kościoła, obchodzone w poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Jak podają Dzieje Apostolskie, w momencie Zesłania Ducha Świętego w Wieczerniku obecni byli wszyscy Apostołowie, którzy trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego. Maryja jest Matką Kościoła. Tytuł ten dawali Matce Najświętszej teologowie już od początków dziejów Kościoła, a w ostatnim stuleciu papieże: Leon XIII, Jan XXIII i Paweł VI. Biskupi polscy złożyli Pawłowi VI Memoriał z gorącą prośbą o ogłoszenie Maryi Matką Kościoła i oddanie ponowne Jej macierzyńskiemu Sercu całej rodziny ludzkiej. W 1968 r.

Paweł VI potwierdził swoje orzeczenie o Matce Kościoła w Wyznaniu Wiary, w tzw. Credo Pawłowym. Episkopat Polski włączył wówczas do Litanii Loretańskiej nowe wezwanie: Matko Kościoła, módl się za nami. Wniósł równocześnie prośbę do Stolicy Świętej, aby wezwanie to znalazło się w Litanii odmawianej w Kościele Powszechnym, i aby papież ustanowił Święto Matki Kościoła również dla całego Kościoła Powszechnego. Msze św. sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800.

25 maja

O godz. 1200 w kościele Trójcy Świętej w Janowie Podlaskim ks. prałat Jan Jaworski dokonał instalacji kanonickiej proboszcza parafii Chrystusa Miłosiernego w Białej Podlaskiej ks. Andrzeja Witkowskiego. Po przywitaniu nowo mianowanego kanonika honorowego Kapituły Janowskiej nastąpiło nałożenie szat kanonickich i poświęcenie dystynktorium.

30 maja

Niedziela Trójcy Świętej była wielkim wydarzeniem w rozwoju duchowym 120 dzieci klas drugich, które po raz pierwszy przystąpiły do Komunii Świętej. Uroczystość I Komunii Świętej miała miejsce podczas Mszy św. o godz. 900. Nad przygotowaniem, aby ten szczególny dzień dzieci przeżyły jak najpiękniej i w duchu Bożym czuwał ks. Michał Pawlonka. Rodzice dzieci pierwszokomunijnych pomagały w sprzątaniu i dekoracji kościoła oraz złożyły ofiarę 2 tys. zł. na świecznik przy ołtarzu i malowanie kościoła. Na pozostałych Mszach św. kapłani czytali list pasterski Episkopatu Polski o życiu ks. Jerzego Popiełuszki, który po 25 latach od śmierci zostanie 6 czerwca wyniesiony na ołtarze jako męczennik za wiarę.

W swoim liście biskupi podkreślili, że świadectwo ks. Jerzego jest w obecnym czasie bardzo aktualne: Dziś także przecież trzeba stanowczo stawać w obronie prawdy, godności człowieka oraz ewangelicznych wartości. Dziś także trzeba w Polsce jednoczyć ludzi wokół spraw najważniejszych. Trzeba uwalniać się od nienawiści i budowania murów, które dzielą, a zło dobrem zwyciężać. Ksiądz Jerzy poprzez świadectwo własnego życia pokazał, że autentycznie przeżywana wiara rodzi postawę zatroskania o dobro innych ludzi i stał się swego rodzaju patronem sprawiedliwości społecznej w naszym kraju.

O godz. 1230 ks. proboszcz Andrzej Witkowski sprawował Mszę św. w intencji Zarządu i pracowników firmy budowlanej Budomex, wyrażając tym samym wdzięczność za wykonanie po przystępnych cenach okien aluminiowych w zakrystii i głównych drzwi wejściowych. Po Mszach św. zbierano do puszek ofiary dla mieszkańców południowej części Polski, poszkodowanych w wyniku klęski powodzi. Ofiarowane pieniądze w kwocie 14 tys. 300 zł. zostały przekazane za pośrednictwem Caritasu najbardziej potrzebującym rodzinom.

31 maja

Uroczystość Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Święto Nawiedzenia wywodzi się z religijności chrześcijańskiego Wschodu. Uroczystość tę wprowadził do zakonu franciszkańskiego św. Bonawentura w roku 1263. Kiedy powstała wielka schizma na Zachodzie, rozszerzył je na cały Kościół papież Bonifacy IX w roku 1389, aby uprosić za przyczyną Maryi jedność w Kościele Chrystusowym. Zatwierdzone zostało przez Sobór w Bazylei w roku 1441. Święto obchodzone jest obecnie w Kościele 31 maja, między uroczystościami: Zwiastowania Pańskiego i Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Tego dnia wspomina się nie tylko spotkanie Mesjasza ze swoim poprzednikiem Janem Chrzcicielem, ale także spotkanie dwóch matek.

Dokładny opis wydarzenia Nawiedzenia zostawił św. Łukasz w swojej Ewangelii. Według tradycji miało ono miejsce w Ain Karim, około siedmiu kilometrów na zachód od Jerozolimy. Maryja pragnęła podzielić się ze swoją krewną Elżbietą wiadomością o Zwiastowaniu, jednocześnie gratulując jej długo oczekiwanego potomstwa. Dzieci pierwszokomunijne rozpoczęły Biały Tydzień, aby poprzez uczestniczenie w Eucharystii ugruntować przemiany, jakie dokonały się w ich życiu duchowym podczas przystąpienia do Pierwszej Komunii Świętej. Nazwa Białego Tygodnia oraz samo wydarzenie nawiązuje do pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy to nowo ochrzczeni przez następny tydzień nosili białe szaty.

3 czerwca

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Przeżywana w czwartek po Uroczystości Trójcy Świętej, wyrosła z adoracyjnego kierunku pobożności eucharystycznej rozwijającej się na Zachodzie od przełomu XI i XII wieku. Bezpośrednią przyczyną jej ustanowienia były objawienia błogosławionej Julianny z Cornillon. Pod ich wpływem biskup Robert ustanowił w 1246 roku święto Bożego Ciała dla diecezji Liége. W 1252 roku legat papieski rozszerzył je na Germanię, natomiast papież Urban IV w roku 1264 napisał bullę Transiturus, w której ustanowił to święto dla całego Kościoła. Śmierć papieża przeszkodziła ogłoszeniu bulli, a tym samym wprowadzeniu święta w całym Kościele. Dokonał tego Jan XXII w 1334 roku, a Bonifacy IX polecił w 1391 roku wprowadzić święto Bożego Ciała wszędzie, gdzie jeszcze nie było ono obchodzone.

W Polsce jako pierwszy polecił obchodzić to święto biskup Nankier w diecezji krakowskiej w 1320 roku. Podczas odnowy liturgicznej zamiast tradycyjnej nazwy święta Bożego Ciała wprowadzono nazwę: Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Jest to święto całego Kościoła, który powstaje i gromadzi się podczas łamania chleba. W tym dniu ulicami miast przechodzą procesje eucharystyczne. Od wieku XVI wprowadzono zwyczaj śpiewania lub czytania czterech Ewangelii przy czterech ołtarzach.

Główna Msza święta tego dnia sprawowana była o godz. 1100. Eucharystii przewodniczył i homilię wygłosił ks. kan. Andrzej Witkowski. Procesja z Najświętszym Sakramentem przeszła ulicami: Kardynała Wyszyńskiego. Kąpielową, Leszczynową i Kardynała Wyszyńskiego do świątyni. Ewangelie przy poszczególnych ołtarzach głosili: ks. Sławomir Matejek, ks. Michał Pawlonka, ks. Mikołaj Czernecki i ks. kan. Andrzej Witkowski. Przy ostatnim ołtarzu głos zabrał ks. proboszcz Andrzej Witkowski. Podziękował licznie zgromadzonym wiernym za udział w procesji. Ciepłe słowa skierował do dzieci sypiących kwiatki, a także do dzieci pierwszokomunijnych. O godzinie 1800 miało miejsce poświęcenie pól na ulicy Sidorskiej.

4 czerwca

W Państwowej Szkole Wyższej im. Papieża Jana Pawła II w Białej Podlaskiej przy ul. Sidorskiej rozpoczął się Dwudniowy XXIII Ogólnopolski Zjazd Rodzin Szkół im. Jana Pawła II. Hasłem przewodnim były słowa papieża Polaka: Musicie od siebie wymagać nawet gdyby inni od was nie wymagali. Z okazji zjazdu o godz. 1800 w Diecezjalnym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego została odprawiona uroczysta Eucharystia. Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył proboszcz parafii Wniebowzięcia NMP w Białej Podlaskiej, ks. dziekan Ryszard Kardas.

5 czerwca

W Katedrze Siedleckiej biskup ordynariusz Zbigniew Kiernikowski udzielił święceń diakonatu 14 alumnom Wyższego Seminarium Duchownego. Wśród nowo wyświęconych diakonów był kleryk V roku pochodzący z parafii Chrystusa Miłosiernego – Marcin Komoszyński. W homilii ksiądz biskup mówił o posłudze diakonów w Kościele. Z

wracając się do zebranych na uroczystej Eucharystii powiedział m.in.: „Kościół Siedlecki wyświęca dzisiaj nowych diakonów, przygotowanych do pełnienia powierzonej im posługi. Ta posługa wymaga od was drodzy kandydaci na diakonów oddania siebie Bogu w sposób bezgraniczny(…) Przy tej okazji zwracam się do was, rodzice kandydatów na diakonów. Nie bójcie się o przyszłość waszych synów. Im się nie stanie krzywda, nawet gdy stracą życie(…) A wy, kandydaci na diakonów, pamiętajcie, że w waszym życiu pojawią się różne pokusy. W tych doświadczeniach Bóg będzie z wami. On mówi dzisiaj do was: „Pójdziesz, do kogokolwiek cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek tobie polecę”. Wasza posługa będzie owocna tylko w jedności z biskupem. Kościół Siedlecki składa w was swoją nadzieję. Jeżeli będziecie służyć w posłuszeństwie i prawdzie, będziecie szczęśliwi. Obyście nie szukali życia poza Chrystusem i poza Kościołem.” Po homilii nastąpił obrzęd święceń.

Centralnym momentem święceń diakonatu była modlitwa biskupa nad kandydatami. W tej podniosłej uroczystości wziął udział proboszcz parafii Chrystusa Miłosiernego ks. kan. Andrzej Witkowski oraz rodzina i przyjaciele diakona Marcina. W tygodniu poprzedzającym święcenia, kandydaci na diakonów przeżywali rekolekcje w domu rekolekcyjnym przy sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej w Loretto koło Wyszkowa. Myślą przewodnią rekolekcji były słowa: Uwierzyć Jezusowi. Rekolekcjom przewodniczył ks. Krzysztof Domański – ojciec duchowny Wyższego Seminarium Duchownego.

24 czerwca

Uroczystość Narodzenia świętego Jana Chrzciciela Imię Jan jest pochodzenia hebrajskiego i oznacza tyle, co Bóg jest łaskawy. Jan Chrzciciel urodził się w Judei, według tradycji w Ain Karim, jako syn kapłana Zachariasza i Elżbiety. Jego narodzenie z wcześniej bezpłodnej Elżbiety i szczególne posłannictwo zwiastował Zachariaszowi archanioł Gabriel, kiedy Zachariasz jako kapłan okadzał ołtarz w świątyni. Przyszedł na świat w sześć miesięcy przed narodzeniem Jezusa, prawdopodobnie w Ain Karim leżącym ok. 7 km na zachód od Jerozolimy. Wskazuje na to dawna tradycja, o której po raz pierwszy wspomina ok. roku 525 niejaki Teodozjusz.

Przy obrzezaniu otrzymał imię, zgodnie z poleceniem anioła. Z tej okazji Zachariasz wyśpiewał kantyk, w którym sławi wypełnienie się obietnic mesjańskich i wita go jako proroka, który przed obliczem Pana będzie szedł i gotował mu drogę w sercach ludzkich. Kantyk ten wszedł na stałe do liturgii i stanowi istotny element codziennej porannej modlitwy Kościoła – Jutrzni. Poprzez swoją matkę, Elżbietę, Jan był krewnym Jezusa. Jezus wystawił Janowi świadectwo, jakiego żaden człowiek z Jego ust nie otrzymał: Coście wyszli oglądać na pustyni? (…) Proroka zobaczyć? Tak, powiadam wam, nawet więcej niż proroka. On jest tym, o którym napisano: Oto ja posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę. Zaprawdę powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela.

W ikonografii św. Jan przedstawiany jest jako dziecko, młodzieniec lub mąż ascetyczny, ubrany w skórę zwierzęcą albo płaszcz z sierści wielbłąda. Jego atrybutami są: Baranek Boży, baranek na ramieniu, na księdze lub u stóp, baranek z kielichem, chłopiec bawiący się z barankiem, głowa na misie, krzyż. W tradycji wschodniej, zwłaszcza w ikonach, ukazywany jest jako zwiastun ze skrzydłami.

25 czerwca

Zakończenie roku szkolnego. Uczniowie szkoły podstawowej i gimnazjum zgromadzili się na Mszy świętej o godz. 800, natomiast uczniowie szkoły średniej o godz. 900, aby podziękować Panu Bogu za kolejny rok nauki, wyrazić podziękowanie nauczycielom i wychowawcom za ich codzienny trud, a także prosić o Boże błogosławieństwo i potrzebne łaski na nadchodzące wakacje.

25 – 26 czerwca

W Kostomłotach nad Bugiem odbyło się Diecezjalne Spotkanie Młodzieży – Jerycho Młodych. Uczestników spotkania, głównie młodych ludzi z diecezji siedleckiej, oraz grupę młodzieży z Ukrainy i Białorusi zgromadziła potrzeba przebaczenia i jedności. Centralnym punktem Jerycha Młodych była Msza święta poprzedzona specjalnym para – nabożeństwem burzenia murów. Uczestnicy spotkania wnieśli Arkę Przymierza, którą było Pismo święte. Eucharystii przewodniczył biskup siedlecki Zbigniew Kiernikowski. W homilii podkreślił, że słowo Boże jest pociskiem, który rozbija każdy mur wrogości. Tam, gdzie objawia się bezinteresowna miłość Boga, człowiek rodzi się na nowo. Jezus przyszedł do nas i został przez ludzi niesprawiedliwie oskarżony, a następnie skazany na śmierć.(…) Obyśmy pomagali Bogu burzyć mury logiką przebaczenia.

Nie jesteśmy tutaj na próżno. Niech doświadczenie bezinteresownej miłości Boga, przebaczenia i jedności pozostanie w naszych sercach, byśmy zanieśli je do naszych domów i środowisk – mówił do młodzieży pasterz diecezji. Jerycho Młodych zostało zorganizowane przez księdza Wojciecha Hackiewicza, diecezjalnego duszpasterza młodzieży. Pomagało mu dwudziestu pięciu dekanalnych duszpasterzy młodzieży oraz Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. Gospodarzem spotkania była wspólnota parafii neounickiej w Kostomłotach, a spotkanie prowadził ksiądz Jarosław Dziedzic. Pomagał mu zespół muzyczny z parafii Miętne oraz młodzież z Osiecka, która przygotowała happening o burzeniu murów. W Diecezjalnym Spotkaniu Młodzieży wzięło udział 15 osób z parafii Chrystusa Miłosiernego.

26 czerwca

Grupa Pomocników Maryi udała się na pielgrzymkę rowerową do Sanktuarium Maryjnego w Leśnej Podlaskiej. Grupę Pomocników Maryi stworzył ksiądz Michał Pawlonka. Składa się ona z dzieci, które w bieżącym roku przystąpiły do I Komunii Świętej. Dzieci nawiedziły i poznały historię sanktuarium, gdzie króluje Opiekunka Podlasia – Matka Boża Jedności i Wiary. Pielgrzymka rowerowa miała na celu głębszą integrację grupy, a także oderwanie się od miejskiego zgiełku i odpoczynek na łonie natury.

W rowerowej wyprawie wzięli udział członkowie Grupy Pomocników Maryi: Natalia Minicz, Iza Komoszyńska, Adam Komoszyński, Julia Małachwiejczyk, Jakub Jarząbkowski, Dominika Silipicka, Natalia Raczkowska i Filip Bieliński. Towarzyszyły im: Weronika Jarząbkowska i Katarzyna Pawluczuk. Nad bezpieczeństwem dzieci czuwali: ksiądz Michał Pawlonka i pan Zbigniew Pawluczuk ze wspólnoty Domowego Kościoła. Tego dnia ksiądz proboszcz Andrzej Witkowski wraz z delegacją parafian udał się do Brzozowicy Dużej, aby w parafii Świętego Maksymiliana Kolbe uczestniczyć w uroczystościach pogrzebowych śp. Tomasza Matejka – brata księdza Sławomira Matejka.

27 czerwca

W sanktuarium Męczenników Podlaskich w Pratulinie Katolickie Radio Podlasie obchodziło 18 rocznicę powstania. Jubileuszowe obchody połączone zostały z Diecezjalną Pielgrzymką Samorządowców. Centralnym punktem programu była Msza święta, którą koncelebrowali: metropolita lubelski ksiądz arcybiskup Józef Życiński, biskup siedlecki Zbigniew Kiernikowski oraz kapłani, którzy przybyli na uroczystość. Zwracając się do przybyłych pielgrzymów i pracowników Katolickiego Radia Podlasie, arcybiskup Józef Życiński apelował w homilii, by chrześcijanie byli opoką, ludźmi którzy są wierni kościołowi, by świadczyli o Chrystusie w życiu codziennym. Byśmy nie ulegali wpływowi mediów, które kształtują wypaczony obraz świata, w którym nie ma miejsca dla Boga. Współcześnie Chrystus nie wymaga od nas przelewania krwi za wiarę, lecz byśmy byli wyspą ukazującą naszą miłość Chrystusa i byśmy dawali w ten sposób przykład innym. Apeluję, żeby dawać dzieciom, czyli najnowszemu pokoleniu, przykład chrześcijańskiej postawy – mówił hierarcha.

Ważnym momentem pratulińskich uroczystości było złożenie jako votum Deklaracji Siedleckiej – dokumentu podpisanego przez wielu samorządowców i polityków, w którym zadeklarowali wzajemny szacunek i to, że mimo różnic w poglądach potrafią się porozumieć i pracować dla dobra społeczeństwa. Dokument powstał z inicjatywy Katolickiego Radia Podlasie pod wpływem tragicznych wydarzeń z 10 kwietnia. Deklaracja ma ogromne znaczenie symboliczne, stąd też dokument złożono u stóp sarkofagu Męczenników Podlaskich. Przed Eucharystią katechezę na temat kapłaństwa wygłosił ksiądz Mateusz Czubak. Mówił między innymi o tym, że powołanie do kapłaństwa jest szczególną łaską Boga. Święcenia kapłańskie nie są nagrodą za poprawne zachowanie, wybitne cechy osobowości, posiadane zdolności czy nabyte umiejętności – przekonywał. Powszechne kapłaństwo wiernych ma sens tylko i wyłącznie w jedności z kapłaństwem hierarchicznym – wyjaśniał.

Pewne zadania w Kościele, mające na celu uobecnienie Chrystusa, mogą wypełniać jedynie urzędowo ustanowieni kapłani, czyli biskupi, prezbiterzy i diakoni. To oni w pierwszej kolejności mają się troszczyć o właściwe przewodniczenie wspólnocie Kościoła oraz spełniać posługę, którą zlecił im sam Chrystus: głoszenia słowa Bożego i sprawowania sakramentów świętych – mówił ksiądz Mateusz. Na uroczystości rocznicowe diecezjalnej rozgłośni udała się dwudziestoosobowa pielgrzymka z parafii Chrystusa Miłosiernego składająca się z przyjaciół i sympatyków Katolickiego Radia Podlasie.

29 czerwca

Uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Obaj Apostołowie byli współzałożycielami gminy chrześcijańskiej w Rzymie, obaj w tym mieście oddali dla Chrystusa życie. W Rzymie są ich relikwie i sanktuaria. Święty Piotr pochodził z Betsaidy, miejscowości położonej nad Jeziorem Genezaret. Właściwe imię Piotra to Szymon. Pan Jezus zmienił mu imię na Piotr przy pierwszym spotkaniu, gdyż miało ono symbolizować jego przyszłe powołanie. Kiedy Chrystus Pan włączył Piotra do grona swoich uczniów, ten nie od razu przystał do Pana Jezusa, ale nadal trudnił się zawodem rybaka. Dopiero po cudownym połowie ryb definitywnie wraz z bratem swoim, Andrzejem, został przy Chrystusie w charakterze Jego ucznia. Przed odejściem do nieba Pan Jezus zlecił Piotrowi najwyższą władzę pasterzowania nad Jego wiernymi wyznawcami i pozostałymi Apostołami. Apostołowie od początku podjęli te słowa i uznali w Piotrze pierwszego spośród siebie. Święty Piotr poniósł śmierć męczeńską według podania na wzgórzu watykańskim. Miał być ukrzyżowany według świadectwa Orygenesa głową na dół na własną prośbę, gdyż czuł się niegodnym umierać na krzyżu jak Chrystus. Cesarz Konstantyn Wielki wystawił nad jego grobem bazylikę.

Obecna Bazylika Świętego Piotra w Rzymie pochodzi z wieku XVI-XVII. Bazylika wystawiona na grobie świętego Piotra jest symbolem całego Kościoła Chrystusa. Rocznie nawiedza ją kilkanaście milionów pielgrzymów i turystów z całego świata. Święty Piotr zostawił dwa listy, które należą do ksiąg Pisma świętego Nowego Testamentu. W ikonografii ukazywany jest w stroju apostoła, jako biskup lub papież w pontyfikalnych szatach. Od IV wieku ustalił się typ ikonograficzny świętego Piotra: szerokie rysy twarzy, łysina lub lok nad czołem, krótka, gęsta broda. Od XII wieku przedstawiany jest jako siedzący na tronie. Atrybutami Księcia Apostołów są: anioł, kajdany, dwa klucze symbolizujące klucze Królestwa Bożego, kogut, odwrócony krzyż, księga, łódź, zwój, pastorał, ryba, sieci, skała – stanowiące aluzje do wydarzeń w jego życiu, tiara w rękach. Święty Paweł urodził się w Tarsie w Cylicji około 8 roku po narodzeniu Chrystusa jako obywatel rzymski, co dawało mu pewne wyróżnienie i przywileje. Jego rodzina chlubiła się, że pochodziła z rodu Beniamina, co także i Paweł z dumą podkreślał. Dlatego otrzymał imię Szaweł, od pierwszego i jedynego króla Izraela z tego rodu. Rodzina Szawła należała do faryzeuszów, najgorliwszych patriotów i wykonawców prawa mojżeszowego. Uczył się rzemiosła – tkania płótna namiotowego. Po ukończeniu miejscowych szkół, w wieku około dwudziestu lat udał się do Palestyny, aby w Jerozolimie pogłębiać swoją wiedzę skrypturystyczną i rabinistyczną. Nie znał Jezusa. Wiedział jednak o chrześcijanach i serdecznie ich nienawidził, uważając ich za odstępców i odszczepieńców. Dlatego z całą satysfakcją asystował przy męczeńskiej śmierci świętego Szczepana. Kiedy Szaweł ukończył wymaganą pełnoletność, udał się do najwyższych kapłanów i Sanhedrynu, aby otrzymać listy polecające do Damaszku. Dowiedział się bowiem, że uciekła tam spora liczba chrześcijan, chroniąc się przed prześladowaniem, jakie wybuchło w Jerozolimie. Gdy był blisko murów Damaszku, spotkał go Chrystus, powalił na ziemię, oślepił i w jednej chwili oświecił go, że jest w błędzie, że nauka, którą on tak zaciekle zwalczał, jest prawdziwą, że chrześcijaństwo jest wypełnieniem obietnic Starego Przymierza, że Chrystus tak długo oczekiwanym i zapowiadanym Mesjaszem. Po swoim nawróceniu Szaweł rozpoczął nową erę życia głosząc niestrudzenie Jezusa Chrystusa. Zawiedzeni Żydzi postanawili zemścić się na renegacie i czyhali na jego zgubę. Zażądali od króla Damaszku Aretasa, by wydał im Szawła.

Szaweł jednak uciekł w koszu spuszczonym z okna pewnej kamienicy przylegającej do muru miasta. Udał się na pustkowie, gdzie przebywał około trzech lat. Tam Chrystus bezpośrednio wtajemniczył go w swoją naukę. Paweł przestudiował i przeanalizował na nowo Stare Przymierze. Udał się następnie do Jerozolimy i przedstawił się Apostołom. Powitano go ze zrozumiałą rezerwą. Tylko dzięki interwencji Barnaby, który wśród Apostołów zażywał wielkiej powagi, udało się przychylnie nastawić Apostołów do Pawła. Ponieważ jednak także w Jerozolimie przygotowywano na Apostoła zasadzki, musiał chronić się ucieczką do rodzinnego Tarsu. Około 67 roku Paweł poniósł śmierć męczeńską. Według bardzo starożytnego podania święty Paweł miał ponieść śmierć od miecza. Nie jest znany dzień jego śmierci. Natomiast dobrze zachowano w pamięci miejsce jego męczeństwa Aquae Salviae za Bramą Ostyjską w Rzymie. Po edykcie cesarza Konstantyna Wielkiego ciało świętego Pawła umieszczone zostało w miejscu męczeństwa, gdzie cesarz wystawił ku jego czci bazylikę pod wezwaniem Świętego Pawła. Paweł jest autorem trzynastu listów do gmin chrześcijańskich, włączonych do ksiąg Nowego Testamentu. W ikonografii przedstawiany jest w długiej tunice i płaszczu. Jego atrybutami są: baranek, koń, kość słoniowa, miecz. Msze święte w uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800.

30 czerwca – 4 lipca

VI Krajowy Kongres Polskiej Federacji Pueri Cantores. Temat przewodni kongresu odbywającego się w Białej Podlaskiej i Siedlcach stanowiły słowa z antyfony Liturgii Godzin z uroczystości Bożego Ciała: Introibo ad altáre Dei: súmam Christum, qui rénovat juventútem méam – Przystąpię do ołtarza Bożego, aby przyjąć Chrystusa, który odnawia młodość moją. W poniedziałek i wtorek, w dni poprzedzające kongres, w kościele Chrystusa Miłosiernego o godz. 2030 sprawowane były Nieszpory z udziałem chórów z Białej Podlaskiej i Siedlec duchowo przygotowujące do tego wydarzenia. Inauguracja Kongresu miała miejsce 30 czerwca o godz. 2000 na Placu Wolności w Białej Podlaskiej. Po oficjalnych przemówieniach na scenie zaprezentowały się: siedlecka formacja tańca współczesnego Caro Dance oraz bialski zespół muzyczny Chwilka.

Uczniowie bialskich szkół przygotowali pokazy sportowe. Został również przedstawiony program poetycki Z tej podlaskiej ziemi, podczas którego przybliżono sylwetki Aniceta Hryciuka – dziewiętnastoletniego unity męczennika, Ignacego Kraszewskiego, księcia Mikołaja Sapiehy, Henryka Sienkiewicza i błogosławionego Honorata Koźmińskiego. Wniesiono na scenę drewniany krzyż i ikonę Matki Bożej Kodeńskiej, które od tej chwili zawsze będą towarzyszyć polskim kongresom. Galę poprowadził znany prezenter telewizyjny Przemysław Babiarz. Uroczystość otwarcia kongresu zakończyła się Procesją Światła do kościoła Narodzenia NMP. 2 lipca o godz. 2000 koncert galowy Misterium zwieńczył obecność w Białej Podlaskiej uczestników VI Krajowego Kongresu Polskiej Federacji Pueri Cantores. Wieczorne wydarzenie miało miejsce w Diecezjalnym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Białej Podlaskiej i nie było typowym koncertem. Była to modlitwa chórów, oparta o rozważanie tekstów biblijnych, pism ojców Kościoła, nauczania papieży. Śpiew chórów, chorał gregoriański oraz utwory instrumentalne przeplatane były rozważaniami na temat tajemnicy Eucharystii. Misterium zakończyło się wystawieniem Najświętszego Sakramentu i odśpiewaniem Litanii do Krwi Przenajświętszej.

Chórami prowadzącymi były: Schola Cantorum Misericordis Christi z parafii Chrystusa Miłosiernego i Siedlecki Chór Chłopięco – Męski Pueri Cantores Podlachienses. Przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego VI Kongresu był ksiądz Piotr Paćkowski – prezydent Polskiej Federacji Pueri Cantores i dyrygent Siedleckiego Chóru Chłopięco – Męskiego Pueri Cantores Podlachienses. Patronat nad wydarzeniem objęli między innymi: kardynał Zenon Grocholewski z Watykańskiej Kongregacji Wychowania Katolickiego, biskup siedlecki Zbigniew Kiernikowski oraz prezydenci miast Biała Podlaska i Siedlce: Andrzej Czapski i Wojciech Kudelski, starosta bialski Tadeusz Łazowski i dyrektor janowskiej stadniny Marek Trela. W kongresie uczestniczyły chóry: Schola Cantorum Misericordis Christi z Białej Podlaskiej, Siedlecki Chór Chłopięco – Męski Pueri Cantores Podlachienses, Chór Chłopięco – Męski Bazyliki Kaliskiej, Chór Chłopięcy Bazyliki Matki Bożej Bolesnej w Limanowej, Zabrzański Chór Chłopięcy Pueri Cantores Silesienses, Chór Chłopięcy Słowiki Lubelskie, Chór Chłopięcy Miasta Olsztyn, Jasnogórski Chór Dziewczęcy Filiae Mariae z Częstochowy, Pueri Claromontani z Częstochowy, Chór młodzieżowy Inovroclaviensis z Inowrocławia. Autorem hymnu kongresu był Krzesimir Dębski.

2 lipca

Diecezjalny Dzień Chorego w Sanktuarium Maryjnym w Kodniu pod przewodnictwem biskupa siedleckiego Zbigniewa Kiernikowskiego. We wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Kodeńskiej do Bazyliki Mniejszej w Kodniu przybyło około pięciu tysięcy wiernych dotkniętych chorobą i cierpieniem, ich opiekunowie, kapłani oraz przedstawiciele służby zdrowia, aby uczyć się od Maryi stawać pod krzyżem Chrystusa i odkrywać zbawczy sens cierpienia. Z parafii Chrystusa Miłosiernego w odpuście chorych wzięło udział czterdziestu siedmiu pielgrzymów. Opiekę duchową nad pątnikami sprawował ksiądz Sławomir Matejek. Hasłem spotkania były słowa, do których wielokrotnie nawiązywał Sługa Boży Jan Paweł II: Chorzy i cierpiący są bogactwem Kościoła. Sumie odpustowej w intencji chorych przewodniczył biskup ordynariusz Zbigniew Kiernikowski. Pasterza powitali przedstawiciele parafian oraz ojciec dr Ryszard Szmydki – prowincjał Polskiej Prowincji Misjonarzy Oblatów.

Ksiądz biskup Zbigniew Kiernikowski na powitanie otrzymał osiem róż, nawiązujących do ośmioletniej posługi pasterskiej w Diecezji Siedleckiej. W homilii ksiądz biskup mówiąc o różnych wymiarach choroby i cierpienia podkreślił, że Bóg jest po stronie człowieka cierpiącego. Obchodząc Diecezjalny Dzień Chorego zwracamy się do Maryi, Matki Jedności, by w naszym życiu dokonywała się przemiana, byśmy odkrywali, że wielki jest wśród nas Święty Izraela. Syn Boży przyjmując ludzką naturę doświadczył w swoim ciele cierpienia i stał się Bogiem z nami. On zna najlepiej nasze choroby i słabości(…)Jako wierzący chrześcijanie musimy mieć odwagę uznać, że wszyscy na skutek grzechu cierpimy na nieuleczalną chorobę. W tej chorobie nie jesteśmy jednak sami. Przychodzi do nas Chrystus i objawia obecność Boga oraz sens cierpienia(…)Doświadczenie choroby i cierpienia stanowi dobrą okazję do nawrócenia. Kto uznaje Jezusa za Pana swego życia, zostaje uwolniony od wyroku śmierci(…)Bóg wzywa nas do ciągłej przemiany, byśmy nie byli zakonserwowani dla samych siebie. Zechciejmy wyjść z tej liturgii przekonani, że Bóg jest z nami i objawia się w naszym życiu. Maryja stojąca pod krzyżem wskazuje nam Jezusa, prawdziwego Mocarza, który pozostał na krzyżu, z wysokości krzyża przebaczył swoim nieprzyjaciołom i objawił miłość Boga Ojca – mówił między innymi pasterz kościoła siedleckiego.

Na zakończenie Eucharystii ksiądz biskup przeszedł między chorymi z Najświętszym Sakramentem i udzielił błogosławieństwa lourdzkiego. Uroczystości w Kodniu zakończyła procesja powrotna do bazyliki i agapa.

11 lipca

Kapłani posługujący w parafii złożyli serdeczne Bóg zapłać paniom katechetkom i alumnom Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach za przeprowadzenie wypoczynku wakacyjnego dla dzieci. W dniach od 30 czerwca do 9 lipca na terenie Przyklasztornego Ośrodka Rekolekcyjnego Braci Faustynów w Wereszczynie odbył się obóz szkoleniowo – wypoczynkowy, w którym uczestniczyło 40 osób w wieku od 8 do 16 lat. Obóz zorganizowały katechetki pracujące na terenie parafii Chrystusa Miłosiernego: pani Anna Sekuła i pani Anna Szostakiewicz. Funkcję wychowawców pełnili: diakon Mariusz Telaczyński, diakon Szczepan Skorupski i kleryk Łukasz Wardak.

Myślą przewodnią było rozważanie słów zaczerpniętych z Księgi proroka Jeremiasza: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na ten świat, poświęciłem cię. Słowa te Bóg kieruje do każdego człowieka, zapraszając go do współpracy z sobą. Taka forma wakacyjnego wypoczynku stała się dla dzieci dobrą okazją do poznania siebie i rozeznania swojego życiowego powołania. Celowi temu służyły: codzienna Eucharystia, modlitwa, konferencje, spotkania w małych grupach oraz gry i zabawy integracyjne.

13 lipca

Wspomnienie trzeciego objawienia Matki Bożej w Fatimie. Trzecie objawienie nastąpiło 13 lipca 1917 roku. Kiedy zbliżał się ten dzień Łucja była pełna obaw i niepewności. Bała się, że to jest podstęp szatana i postanowiła nie iść tam. Kiedy jednak nadszedł wyznaczony czas, dziewczynka zdecydowała, że pójdzie. Na miejsce przyszło około pięciu tysięcy ludzi, jedni pobożni, inni z ciekawości. Tak, jak w poprzednich objawieniach Maryja przypomniała dzieciom, żeby przyszli trzynastego kolejnego miesiąca, modlili się za grzeszników, a w październiku powie im kim jest i czego od nich chce i wtedy uczyni wielki cud, aby wszyscy uwierzyli.

Nastąpiła też jakaś tajemnicza rozmowa dziewczynki z Panią. Rozmowa ta obejmowała trzy części, dwie wolno było dzieciom ujawnić, a jedna musiała pozostać w tajemnicy. Najświętsza Maryja Panna przepowiedziała wtedy drugą wojnę światową i nadejście komunizmu. Prosiła, aby Rosję poświęcić Jej Niepokalanemu Sercu. W kolejną rocznicę tych wydarzeń o godz. 2000 ulicami Osiedla Młodych wyruszyła procesja fatimska. Nabożeństwu różańcowemu przewodniczył ksiądz Michał Pawlonka, a rozważania Tajemnic Bolesnych prowadzili członkowie Kościoła Domowego.

18 lipca

Katolickie Radio Podlasie zorganizowało na Placu Wolności festyn rodzinny pod hasłem: Bezpieczne wakacje. Rozpoczęcie imprezy zaplanowano na godz. 1400. Mimo początkowo niesprzyjającej pogody, radiowy festyn przyciągnął mnóstwo osób. Radiowcy przygotowali dla młodszych i starszych wiele atrakcji. Były konkursy z nagrodami dla dzieci oraz konkursy wiedzy o bezpieczeństwie i zdrowym odżywianiu dla dorosłych. Do wygrania były cenne nagrody. Festynowi towarzyszyły ciekawe pokazy.

Bialscy studenci przedstawili pokazy ratownictwa medycznego, siedlecki Strzelec przygotował pokaz militarny, straż graniczna wraz z bialską policją zaprezentowała sprzęt bojowy, a bialski Ośrodek Ruchu Drogowego przygotował liczne konkursy sprawnościowe dla dzieci i dorosłych. Wystąpiła również utalentowana roztańczona i rozśpiewana młodzież z Białej Podlaskiej, a największe przeboje z repertuaru polskich i zagranicznych gwiazd zaprezentowała grupa No Problem.

25 lipca

Podczas niedzielnych Mszy świętych został odczytany list biskupa siedleckiego Zbigniewa Kiernikowskiego z okazji XXX Pieszej Pielgrzymki Podlaskiej na Jasną Górę: Motto listu pasterskiego brzmiało: Nie lękajcie się, Ja jestem z wami. Nie lękajcie się, Bóg jest miłością; nie lękajcie się, trwajcie mocni w wierze. Zwracając się do diecezjan biskup napisał między innymi: Początek sierpnia to czas, w którym tradycyjnie wyruszamy na pielgrzymkowe szlaki, prowadzące z różnych miast i wiosek naszej Ojczyzny na Jasną Górę, do tronu naszej Matki i Królowej. Wielu z nas wyruszy w drogę, by razem z braćmi i siostrami doświadczać tego, co znaczy być wspólnotą Kościoła, co znaczy być ludem pielgrzymującym.(…) W tym roku, po raz trzydziesty, pod hasłem Bóg jest miłością wyruszy nasza jubileuszowa Piesza Pielgrzymka Podlaska na Jasną Górę(…)W dzisiejszym świecie, w naszym społeczeństwie, w naszych rodzinach, w nas samych trzeba bardziej świadomego życia chrześcijańskiego. Wiele faktów z naszego życia, ze sposobu kształtowania naszych wzajemnych relacji świadczy o tym, że nie zawsze potrafimy żyć w ewangelicznej prostocie, otwartości na działanie Boga i na potrzeby drugiego człowieka. Trzeba, byśmy żyli w nawróceniu(…)W pielgrzymce niesiemy nasze podziękowania, przebłagania i prośby, ale jednocześnie od Maryi uczymy się mówić: Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego Zachęcam, aby i w tym roku było wielu tych, którzy wyruszą na pielgrzymi szlak, aby w tym duchu przeżywać doświadczenie wiary, doświadczenie wspólnoty, a zarazem otwierać się na Boże Słowo, które ma moc przemieniać nasze życie. Ofiarując swój trud i modlitwę, dajmy świadectwo synowskiego zawierzenia Tej, która jest naszą Matką.

Ksiądz biskup wyraził zadowolenie, że jest dużo osób duchownych i świeckich, które posługują w pielgrzymkowych służbach i dzięki którym ta inicjatywa może dojść do skutku. Oświadczył także, że sam, na ile będzie mógł, włączy się w pielgrzymowanie i jednocześnie podziękował tym wszystkim, którzy jednocząc się z pątnikami na szlaku podjęli pielgrzymkę duchową. Na koniec dodał: zachęcam też w tym roku dziękczynienia za trzydzieści lat podlaskiego pielgrzymowania, aby zarówno ci, którzy kiedykolwiek brali udział w pielgrzymce świeccy i duchowni, jak i pielgrzymi duchowi, w miarę możliwości pojawili się na trasie oraz licznie zgromadzili się na Wzgórzu Mirowskim 13 sierpnia o godzinie 19.00 na Eucharystii, i pozostali do następnego dnia, abyśmy wspólnie mogli przebyć ostatni odcinek drogi i wejść na Jasną Górę.

1 sierpnia

Msza święta sprawowana o godz. 600 w parafii Błogosławionego Honorata Koźmińskiego pod przewodnictwem biskupa siedleckiego Zbigniewa Kiernikowskiego, poprzedziła wyjście bialskich grup: 10A, 10B i 11 na szlak XXX Pieszej Podlaskiej Pielgrzymki na Jasną Górę. Podczas homilii biskup wzywał zgromadzonych, by uznali Jezusa jako sędziego i Pana własnych serc. Pątnikom zaś tłumaczył, że podczas pielgrzymki stają się przedstawicielami i uosobieniem Kościoła: Chcemy być przede wszystkim Kościołem, który w dzisiejszym świecie świadczy, że Jezus Chrystus, ukrzyżowany i zmartwychwstały, jest odpowiedzią na wszystkie pytania i problemy człowieka. Nasze własne intencje muszą zejść na dalszy plan. Jeśli znajdziemy nasze odniesienie do Chrystusa, wszystkie problemy, nawet jeśli nie rozwiążą się po naszej myśli, będą rozwiązane dobrze. Zachęcał również do korzystania z programu Chrzest w życiu i misji Kościoła. Pod hasłem Bóg jest miłością na trasę wyruszyło ponad 400 pielgrzymów.

W czasie niedzielnych Mszy świętych kapłani odczytali Apel Zespołu Konferencji Episkopatu Polski do spraw Apostolstwa Trzeźwości na sierpień 2010 roku pod hasłem „Abstynencja jest darem miłości”. Biskupi, zaniepokojeni wzrostem spożycia alkoholu w Polsce wzywali wiernych do abstynencji, szczególnie w miesiącu sierpniu, kiedy to tysiące rodaków przemierzają pielgrzymkowe szlaki pisząc między innymi: Mimo, że w ubiegłych latach w Polsce udało się zatrzymać niektóre negatywne trendy, to jednak teraz ponownie następuje niepokojący, jeden z najszybszych w Europie, wzrost spożycia alkoholu. Nie możemy tej sytuacji akceptować, jeżeli wiemy, że spożywanie alkoholu to główna przyczyna śmierci i długotrwałego kalectwa. To podstawowe źródło przemocy w rodzinie oraz negatywny przykład dla młodzieży, wśród której spożywanie alkoholu to obecnie najpowszechniejsze zachowanie ryzykowne(…)W wymiarze religijnym abstynencja jest wynagrodzeniem Bogu za grzechy związane z alkoholizmem. W wymiarze duchowym abstynencja odkrywa przed nami nowe możliwości i życiowe szanse, dzięki czemu stajemy się dojrzalszymi ludźmi. Abstynencja pozwala nam przezwyciężać egoizm i podejmować troskę o bliźnich(…)Otwórzmy nasze serca na ważne słowa tegorocznego hasła: „Abstynencja jest darem miłości”. (…)Bierzmy przykład z tych, których codzienne świadectwo przyczynia się do umocnienia trzeźwości w naszym narodzie. Niech ono będzie ziarnem, które wyda stokrotny plon w życiu polskiego społeczeństwa. Wszystkie postanowienia i intencje abstynenckie zanosimy przed oblicze Najświętszej Maryi Panny, Jasnogórskiej Królowej Polski.

W parafii gościła pani Agnieszka Dzióbek – współpracownik Zgromadzenia Zakonnego Świętego Pawła, która sprzedawała książki wydane przez Edycję Świętego Pawła w Częstochowie. Wydawnictwo od roku 2008 wydaje magazyn dla współczesnej katolickiej rodziny Familia. Szczególnym zainteresowaniem cieszyła się książka doktor Wandy Półtawskiej Samo życie. Autorka, to była więźniarka obozu koncentracyjnego, przyjaciel i współpracownik Karola Wojtyły, a także osoba cudownie uzdrowiona za wstawiennictwem Ojca Pio.

6 sierpnia

Święto Przemienienia Pańskiego. Ewangelia głoszona w święto Przemienienia Pańskiego prowadziła wyznawców Chrystusa razem z Piotrem, Jakubem i Janem na górę Tabor. Tam Jezus przemienił się wobec swoich Apostołów. Jego twarz zajaśniała jak słońce, a szaty stały się olśniewająco białe. To wydarzenie pozostało tajemnicą dla pozostałych uczniów. Dowiedzieli się o nim dopiero po Wniebowstąpieniu. Przemienienie pozwoliło Apostołom zrozumieć, jak niepełne są ich wyobrażenia o Bogu. Chrystus przemienił się na oczach Apostołów, aby w dniach próby ich wiara nie zachwiała się. Ewangelista wspomniał również, że Eliasz i Mojżesz rozmawiali z Chrystusem o Jego męce, zapewne po to, by przypomnieć uczniom Chrystusa wszystkie proroctwa, które zapowiadały Mesjasza jako Odkupiciela rodzaju ludzkiego.

Wydarzenie to musiało mocno utkwić w pamięci świadków, skoro po wielu latach przypomniał je święty Piotr w swoim 2 Liście. Święto Przemienienia Pańskiego obchodzone było już od VI wieku we wschodniej części Cesarstwa Rzymskiego. Było to wówczas najważniejsze święto lata. Święto na Zachodzie obchodzono lokalnie już od VII wieku. Jako obowiązujące dla całego Kościoła wprowadzone zostało oficjalnie przez papieża Kaliksta III jako podziękowanie Bogu za odniesione zwycięstwo oręża chrześcijańskiego pod Belgradem w dniu 6 sierpnia 1456 roku. W Polsce święto znane było już w XI wieku. Msze święte w uroczystość Przemienienia Pańskiego sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800.

8 sierpnia

Słowo Boże podczas niedzielnych Mszy świętych głosił ksiądz Andrzej Duklewski – od 12 lat pracujący w parafii Matki Bożej Różańcowej w Tomsku na Syberii. Od roku 2008 ksiądz Andrzej objął parafię w Tomsku po swoim proboszczu, który udał się na emeryturę. Stanęły przed nim nowe problemy: dbałość o infrastrukturę parafii, konieczność rezydencji przy kościele i sprawowanie na miejscu posługi duszpasterskiej, co w praktyce uniemożliwiało mu wyjechanie w teren. Do pomocy księdzu Andrzejowi wyjechał w połowie 2009 roku ksiądz Marek Jaśkowski, kapłan z diecezji warszawsko-praskiej, pochodzący z parafii Chrystusa Miłosiernego. Parafia Tomsk terytorialnie ma większy obszar niż cała Polska. Samo miasto liczy około 600 tysięcy mieszkańców, przy czym katolicy stanowią około 500 osób. Parafia obejmuje też tomską obłast, czyli powiat, a w nim ponad 40 punktów dojazdowych, gdzie są niewielkie grupy katolików liczące po kilka lub kilkanaście osób.

Najdalsze punkty parafii oddalone są nawet tysiąc kilometrów od Tomska. Tam najlepiej docierać statkiem, a podróż rzeką Ob trwa 2 dni. W swojej tak nietypowej pracy kapłani korzystają z samochodu osobowego, autobusów, statków i samolotów. Ten rodzaj duszpasterstwa niczym nie różni się od pracy wędrownego misjonarza. Wymaga nie tylko zdecydowanego poświęcenia, ale także odpowiednich środków materialnych. Ksiądz Andrzej Duklewski wyraził ogromną wdzięczność kapłanom i wiernym za wsparcie zarówno modlitewne, jak i materialne. Podziękował też księdzu Markowi Jaśkowskiemu za jego ofiarną posługę i bezgraniczną pomoc. Po Mszach świętych zbierał ofiary na potrzeby swojej parafii.

13 sierpnia

Rocznica czwartego objawienia Matki Bożej w Fatimie. Czwarte objawienie miało miejsce 13 sierpnia 1917 roku. Na miejsce przybyło około 20 tysięcy ludzi z całej Portugalii. Dzieci nie mogły się tam udać, ponieważ zabrano je do miasta, gdzie zostały poddane szczegółowemu przesłuchaniu. Chciano je zmusić, aby odwołały całą historię. Ponieważ tego nie uczyniły, zatrzymano je w areszcie. Ludzie czekając na objawienie modlili się odmawiając różaniec i śpiewając pieśni. Nagle pojawiła się błyskawica i słychać było grzmot, a nad dębem pojawił się biały obłoczek. Pani przybyła, jednak trójki dzieci nie było. Madonna objawiła się im niespodziewanie 19 sierpnia. Prosiła aby dzieci w dalszym ciągu modliły się za grzeszników, a ludzie w miejscu objawień wybudowali kaplicę: Módlcie się, módlcie się bardzo dużo, czyńcie ofiary za grzeszników, gdyż wiele dusz idzie do piekła, ponieważ nie ma nikogo, kto by się za nie modlił i ofiarował. O godzinie 2000 na ulice osiedla wyruszyła procesja fatimska. Nabożeństwu przewodniczył proboszcz parafii ks. kanonik Andrzej Witkowski. Różaniec prowadziło Koło Przyjaciół Katolickiego Radia Podlasie. Licznie zgromadzeni parafianie modlili się w intencji pielgrzymów zmierzających na Jasną Górę, o trzeźwość narodu oraz we własnych intencjach. Rozważając Tajemnice Bolesne różańca prosili, by Krzyż Chrystusa był zawsze znakiem pojednania, miłości i zawierzenia.

15 sierpnia

Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Tradycyjnie tego dnia rzesze pielgrzymów udały się do sanktuariów maryjnych, by uczestnicząc w uroczystościach odpustowych, uczyć się od Maryi zawierzenia Bogu, pokory i dobroci, a także prosić o wstawiennictwo i potrzebne łaski. W historii narodu polskiego dzień 15 sierpnia to jednocześnie święto Wojska Polskiego i rocznica Cudu nad Wisłą. W tym roku przypadła 90 rocznica zwycięskiej bitwy warszawskiej z 1920 roku. Niedzielne Msze święte miały charakter religijno – patriotyczny. Eucharystię o godz. 1230 sprawował ks. Sławomir Matejek. W wygłoszonej homilii powiedział między innymi: Wniebowzięcie Maryi jest darem Boga. Jest Ona pierwszym człowiekiem, który już doszedł do niebios i nowej ziemi, dokąd my zdążamy. To co w Niej się dokonało, dokona się i w nas. Maryja na to zasłużyła, przyjmując z wiarą wolę Boga(…)My też uczymy się od Maryi wypełniać wolę Boga. Ona prowadzi nas do Boga, do świętości, do chwały i ukazuje, jak żyć, cierpieć i mieć nadzieję. Odnosząc się do historii powiedział: My, Polacy zawsze byliśmy z Maryją. W krytycznym dla Polski okresie inwazji bolszewickiej w 1920 roku Jasna Góra była centrum duchowym kraju. Biskupi polscy na Jasnej Górze ponowili akt oddania Polski Matce Bożej Królowej Polski. Odprawiono nowennę błagalno – pokutną.

Zgromadziło się tak wielu pielgrzymów, że 12 i 13 sierpnia nabożeństwo odprawiono na zewnątrz, na placu pod wałami, gdzie tysiące ludzi leżało krzyżem, modląc się o ocalenie Ojczyzny. W jedności modlitewnej z Jasną Górą pozostał generał Józef Haller, z którego inicjatywy w Warszawie w kościele Zbawiciela przed obrazem Maryi Częstochowskiej odprawiono nowennę o zwycięstwo. I oto 15 sierpnia we Wniebowzięcie Maryi zgromadzeni usłyszeli radosną wieść: wróg został pokonany. Zwycięstwo Polaków nazwano Cudem nad Wisłą. Wspominając dwudziestosiedmioletniego kapłana Ignacego Skorupkę, który oddał swe życie w obronie niepodległości, powiedział: Szczególnym męstwem w czasie bitwy odznaczył się młody prefekt szkół warszawskich, kapelan ksiądz Ignacy Skorupka. Z krzyżem w ręku stanął na czele oddziału młodych warszawskich żołnierzy – ochotników. Pieśnią dodawał im otuchy i zagrzewał do walki. Zginął trafiony w głowę odłamkiem pocisku 14 sierpnia 1920 roku. Dokonało się jednak zwycięstwo, złamano potęgę bolszewików. Nikt wówczas nie miał wątpliwości, że to Matka Boża wysłuchała błagań i odwróciła bieg zdarzeń, gdyż, po ludzku sądząc, Polacy nie mieli szans na pokonanie wroga.

W dalszej części homilii ks. Sławomir zaapelował do zgromadzonych wiernych: Trzeba co roku 15 sierpnia, w dzień Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, w ten dzień ofiary i chwały żołnierza polskiego, od ołtarza powiedzieć wszystkim poległym obrońcom Ojczyzny: Ojczyzna i Naród składają Wam dzisiaj hołd! Za Wasz życiowy trud, za Waszą ofiarę i bohaterstwo, niech wieczna chwała będzie Wam nagrodą. Kapłan podczas sprawowanej Eucharystii włączył do wspólnoty Kościoła dwoje dzieci: Tamarę i Kacpra udzielając im sakramentu Chrztu Świętego. Na zakończenie Mszy świętej zostały poświęcone kwiaty i zioła przyniesione przez parafian.

22 sierpnia

Słowo Boże głosił pochodzący z parafii ksiądz Rafał Jarosiewicz. Ksiądz Rafał ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Siedlcach, specjalizując się w tematyce ewangelizacji. Studia doktoranckie kontynuował na Wydziale Duchowości Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Pierwszą parafią, w której posługiwał jako wikariusz był kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Radoryżu Kościelnym. Od jesieni 2007 roku pracował w parafii Przemienienia Pańskiego w Łukowie. Tam sprawował opiekę nad osobami głuchoniemymi, opiekował się Wspólnotą Ewangelizacyjną Jana Chrzciciela, był moderatorem Ruchu Światło – Życie. Ksiądz Rafał Jarosiewicz jest szeroko znany ze swoich akcji ewangelizacyjnych i współtworzenia Przystanku Jezus.

Jest autorem czterech książek, między innymi Miłość chodzi po Woodstocku, wydawcą i aranżerem wielu płyt CD z autorskimi piosenkami i muzyką. Związał się na stałe z Inicjatywą Przystanek Jezus i Szkołą Nowej Ewangelizacji. Prowadzi dziesiątki rekolekcji i kursów ewangelizacyjnych w Polsce i poza granicami kraju. Obecnie ksiądz Rafał posługuje na terenie diecezji Koszalińsko – Kołobrzeskiej w parafii katedralnej pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Koszalinie. Stało się to za obopólną zgodą biskupów: ordynariusza Diecezji Siedleckiej biskupa Zbigniewa Kiernikowskiego i ordynariusza Diecezji Koszalińsko – Kołobrzeskiej biskupa Edwarda Dejczaka. Pasterze tych diecezji wydali dekret, na mocy którego ksiądz Rafał Jarosiewicz przez okres dwóch lat ma służyć pomocą, sprawować sakramenty, nauczać religii, a także wygłaszać prelekcje, prowadzić Dni Skupienia oraz kursy Szkoły Nowej Ewangelizacji w nadmorskiej diecezji.

26 sierpnia

Uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej. Klasztor dla paulinów na Jasnej Górze wybudował książę opolski Władysław w 1382 roku. Oddał również zakonnikom pod opiekę obraz Matki Bożej, który znajdował się na jego zamku. Od tamtego czasu trwa nieprzerwanie kult Matki Bożej Częstochowskiej, do której corocznie pielgrzymują miliony Polaków. Według legendy czczona na Jasnej Górze ikona jest jedną z siedemdziesięciu napisanych przez świętego Łukasza Ewangelistę na fragmentach stołu, przy którym posiłki spożywała Święta Rodzina. Obraz Matki Bożej Częstochowskiej jest wierną kopią obrazu, który uległ zniszczeniu w 1430 roku. Kopię sporządzono dbając o detale i nawet rany zadane Matce Bożej zostały odtworzone na drugim obrazie. Wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej stał się ikoną narodową. Przed obrazem modlili się polscy królowie i książęta. Skuteczność obrony Jasnej Góry w 1655 roku przypisuje się opiece Matki Bożej.

Pamięć o przeorze klasztoru paulinów o. Augustynie Kordeckim, który podjął decyzję obrony Częstochowy, przetrwała do dnia dzisiejszego. Szwedzki król Karol X Gustaw po zajęciu Warszawy i Krakowa, nieoczekiwanie poniósł klęskę pod częstochowskim klasztorem na Jasnej Górze. Król Jan Kazimierz złożył śluby, w których polecał swoje państwo protekcji Bożej Matki, nazywając Ją Polską Królową. Na mocy aktu papieża Klemensa XI z roku 1716 biskup chełmski Krzysztof Andrzej Jan Szembek dokonał koronacji obrazu jasnogórskiego 8 września 1717 roku, a ofiarodawcą korony był król August II Mocny. Wtedy też na wizerunek nałożono kosztowne szaty. Później obraz był wielokrotnie ozdabiany. Święty Pius X na prośbę biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego i polskich paulinów zatwierdził 13 kwietnia 1904 roku święto Matki Bożej Częstochowskiej.

Po raz pierwszy święto obchodzono 29 sierpnia 1906 roku. W 1931 roku papież Pius XI zatwierdził dzień 26 sierpnia jako święto ku czci Matki Boskiej Częstochowskiej. Dekretem Kongregacji Obrzędów z dnia 26 października 1956 roku uroczystość liturgiczna została przyznana wszystkim diecezjom w Polsce. Msze święte sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800.

29 sierpnia

Piesza pielgrzymka do Sanktuarium Maryjnego w Leśnej Podlaskiej. O godz. 700 ksiądz proboszcz Andrzej Witkowski pobłogosławił pątników, którzy w strugach deszczu wyruszyli na czterogodzinny marsz do Sanktuarium Matki Bożej. 250 osobową grupę prowadził alumn Piotr Jarosiewicz – kleryk V roku Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie. Połowę trasy pielgrzymi pokonywali zmagając się z ulewnym deszczem, który jednak nie zniechęcił pielgrzymów. O godz. 1100 dotarli bezpiecznie do stóp Matki Bożej, by po wspólnej modlitwie różańcowej w bazylice uczestniczyć w sprawowanej o godz. 1200 Eucharystii. Po zakończeniu Mszy świętej zmęczeni, ale szczęśliwi pątnicy powrócili do domów.

1 września

71 rocznica wybuchu II Wojny Światowej. Tego dnia wierni modlili się w intencji ojczyzny oraz za bohaterów września, którzy złożyli swoje życie w obronie wolnej i niepodległej Polski. Zakończyły się wakacje. Msze święte inaugurujące nowy rok szkolny sprawowane były: o godz. 800 dla dzieci i o godz. 900 dla młodzieży. Przez cały tydzień podczas Mszy świętej wieczorowej dzieci i młodzież korzystały z Sakramentu Pokuty.

5 września

Podczas niedzielnych Mszy świętych odczytywany był list Episkopatu Polski z okazji 20. rocznicy powrotu katechezy do szkoły. Mottem przewodnim listu były słowa Chrystusa : Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli. Dzisiaj pragniemy podziękować Panu Bogu za dar i możliwość słuchania Słowa Bożego oraz nauczania o Bogu i człowieku podczas szkolnej katechezy. Dokładnie 2 sierpnia br. minęło 20 lat od chwili decyzji o powrocie katechezy do szkół i przedszkoli. Po długiej nieobecności ponownie – już w nowych uwarunkowaniach – katecheza znalazła swoje miejsce w polskiej szkole – napisali biskupi. Podkreślając wartość katechezy szkolnej stwierdzili: Katecheza, będąc nośnikiem podstawowych i uniwersalnych wartości, wzbogaca cały proces wychowawczy człowieka. Wbrew niekiedy bardzo krzywdzącym opiniom i fałszywym założeniom, nauczanie religii w szkole niesie ze sobą istotne walory wychowawcze. Nie da się w pełni wychować człowieka bez uwzględnienia także jego sfery religijnej. Zostało to już zauważone w instrukcji wprowadzającej naukę religii w szkole: Otwarcie się na religię oraz na chrześcijańskie wartości etyczne będzie istotnym wzbogaceniem tego procesu i przyczyni się do ukształtowania właściwych postaw młodego pokolenia Polaków.

Pasterze Kościoła Katolickiego w Polsce zwrócili się do rodziców, katechetów i nauczycieli o wzajemną współpracę: zachęcamy rodziców do ścisłej współpracy z katechetami, którzy są gotowi wspomagać ich w wypełnianiu obowiązku religijnego wychowania dzieci. Korzystajcie z ich pomocy i ściśle współpracujcie ze wszystkimi nauczycielami i wychowawcami na rzecz integralnego rozwoju Waszych dzieci(…)Z całą pasterską miłością i odpowiedzialnością kierujemy nasze słowa do wszystkich, którym leży na sercu dobro Kościoła i Ojczyzny.

Prosimy, by rosło społeczne zrozumienie dla katechetycznej misji Kościoła. Prosimy o modlitwę za katechizujących i katechizowanych. Niechże tedy szkoła, a w niej katechizacja, która ma swoje dobrze określone i znane wam cele: wprowadzania wiernych do świadomego uczestnictwa w życiu Bożym i w życiu Kościoła, do dojrzałej wiary, ukazywania sensu ludzkiego życia, prowadzenia do świętości poprzez umacnianie w Duchu Świętym więzi z Chrystusem w drodze do Ojca uczy w wolnej Polsce młode pokolenia, a także i starsze, że właściwego korzystania z wolności można się nauczyć tylko przez jej właściwe używanie.

8 września

Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Święto przypomina, że Maryja była zwykłym człowiekiem. Choć zachowana od zepsucia grzechu, przez całe życie posiadała wolną wolę, nie była do niczego zdeterminowana. Tak jak każdy człowiek miała swoich rodziców, rosła, bawiła się, pomagała w prowadzeniu domu, miała swoich znajomych i krewnych. Dopiero Jej zaufanie, posłuszeństwo i pełna zawierzenia odpowiedź na Boży głos sprawiły, że będą Ją chwalić wszystkie pokolenia. Pismo Święte nigdzie nie wspomina o narodzinach Maryi. Tradycja jednak przekazuje, że Jej rodzicami byli pobożni Żydzi: św. Anna i św. Joachim. Mimo sędziwego wieku nie mieli dziecka. W tamtych czasach uważane to było za karę za grzechy przodków. Dlatego Anna i Joachim gorliwie prosili Boga o dziecko. Bóg wysłuchał ich próśb i w nagrodę za pokładaną w Nim bezgraniczną ufność sprawił, że Anna urodziła córkę, Maryję. Anna nie wiedziała jeszcze wtedy, że Maryja została niepokalanie poczęta i jest zachowana od wszelkiego grzechu, by później, będąc posłuszną Bożej woli, stać się Matką Boga.

Pierwsze wzmianki o liturgicznym obchodzie narodzin Maryi pochodzą z VI wieku. Święto powstało prawdopodobnie w Syrii, gdy po Soborze Efeskim kult maryjny w Kościele przybrał na sile. Wprowadzenie tego święta przypisuje się papieżowi św. Sergiuszowi I w 688 roku. W Rzymie wierni gromadzili się w dniu tego święta w kościele św. Adriana, po czym w uroczystej procesji udawali się z zapalonymi świecami do Bazyliki Matki Bożej Większej. Datę 8 września Kościół przyjął ze Wschodu. W tym dniu obchód ten znajdował się w sakramentarzach gelazjańskim i gregoriańskim. Święto rozszerzało się w Kościele dość wolno, co wynikało z tego, że wszelkie informacje o okolicznościach narodzenia Bożej Rodzicielki pochodziły z apokryfów. W Polsce święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny ma także nazwę Matki Bożej Siewnej. Był bowiem dawny zwyczaj, że dopiero po tym święcie i uprzątnięciu pól, brano się do orki i siewu. Lud chciał najpierw, aby rzucone w ziemię ziarno pobłogosławiła Boża Rodzicielka. Do ziarna siewnego mieszano ziarno wyłuskane z kłosów, które były wraz z kwiatami i ziołami poświęcane w uroczystość Wniebowzięcia Matki Bożej, by uprosić sobie dobry urodzaj. W święto Matki Bożej Siewnej urządzano także dożynki. Msze święte sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800.

12 września

Parafia gościła kleryków Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach: diakona Jakuba Kozaka pochodzącego z parafii Świętego Jozafata w Gęsi, oraz alumna V roku Dawida Oklińskiego pochodzącego z parafii Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika w Siedlcach. Diakon Jakub niejednokrotnie gościł na antenie Katolickiego Radia Podlasie w audycji Alfabet naszej wiary. Klerycy wygłosili słowo Boże oraz zebrali ofiary na potrzeby Seminarium. Dużym zainteresowaniem parafian cieszyły się sprzedawane przez nich kalendarze seminaryjne na 2011 rok.

13 września

Rocznica piątego objawienia w Fatimie. Piąte objawienie nastąpiło 13 września 1917 roku. W dolinie zebrało się około 20 tysięcy ludzi. Kiedy zbliżała się godzina objawień trójka dzieci przeciskała się przez tłum ludzi. Pani ukazała się i poleciła modlić się o pokój. Zapowiedziała też cud w październiku, aby wszyscy uwierzyli. Podczas rozmowy z nieba spadały jakby jasne płatki śniegu czy kwiatów. Nie dochodziły one jednak do ziemi, lecz rozpływały się w powietrzu. Dzieci otoczone były białym obłokiem. O godz.1900 na ulice Osiedla Młodych wyruszyła procesja fatimska. Nabożeństwu różańcowemu przewodniczył ksiądz Mikołaj Czernecki. Modlitwę prowadziła młodzież zrzeszona w Ruchu Światło – Życie. Rozważania Tajemnic Radosnych przygotowały: Wiktoria Grajcar i Magdalena Jaciów.

14 września

Święto Podwyższenia Krzyża Świętego. W roku 70 Jerozolima została zdobyta i zburzona przez Rzymian. Nastały wielkie prześladowania religii Chrystusa trwające prawie 300 lat. Dopiero po ustaniu prześladowań, matka cesarza rzymskiego Konstantyna, święta Helena, około 320 roku kazała szukać Krzyża, na którym umarł Pan Jezus. Po długich poszukiwaniach Krzyż znaleziono 14 września 320 roku. W związku z tym wydarzeniem zbudowano w Jerozolimie na Golgocie dwie bazyliki: Męczenników i Zmartwychwstania. Bazylika Męczenników nazywana była także Bazyliką Krzyża. 13 września 335 roku odbyło się uroczyste poświęcenie i przekazanie miejscowemu biskupowi obydwu bazylik.

Na tę pamiątkę obchodzono co roku 13 września uroczystość Podwyższenia Krzyża Świętego. Później przeniesiono to święto na 14 września – najpierw dla tych kościołów, które posiadały relikwie Krzyża, potem dla całego Kościoła Powszechnego. Święto przypomina wielkie znaczenie krzyża jako symbolu chrześcijaństwa. Kościół w Krzyżu Jezusa widział zawsze ołtarz, na którym Syn Boży dokonał zbawienia świata. Dlatego każda jego cząstka, tak obficie zroszona Jego Najświętszą Krwią, doznawała zawsze szczególnej czci. Na czele czcicieli Krzyża stoi święty Paweł Apostoł. Szczególnym nabożeństwem do Krzyża wyróżniała się św. Helena, cesarzowa. Jednak na wielką skalę kult Krzyża zapoczątkowało średniowiecze, kiedy to bardzo żywo i powszechnie rozwinął się kult męki Pańskiej. Wśród świętych wyróżnili się tym nabożeństwem: święty Bernard, święty Franciszek z Asyżu, święty Bonawentura, święty Filip Benicjusz, a w latach późniejszych błogosławiony Władysław z Gielniowa, święty Piotr z Alkantary, święty Jan od Krzyża i święty Paweł od Krzyża. W nagrodę za serdeczne nabożeństwo do swojej męki Jezus obdarzył wielu świętych darem stygmatów.

Dzieje Kościoła znają aż 330 podobnych wypadków. Pierwszy stwierdzony historycznie fakt stygmatów spotykany jest u świętego Franciszka z Asyżu. W ostatnich czasach mówiło się głośno o stygmatykach: Teresie Neumann z Konnersreuth i o świętym Ojcu Pio – zakonniku kapucynie. Msze święte sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800.

15 – 16 września

Mieszkańcy Białej Podlaskiej i okolic przeżywali w tych dniach peregrynację relikwii błogosławionego księdza Jerzego Popiełuszki – kapłana męczennika zamordowanego 19 października 1984 roku przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, wyniesionego do chwały ołtarza 6 czerwca bieżącego roku. Relikwiom towarzyszył krzyż zawierający drewno z katafalku, na którym ustawiona była trumna księdza Jerzego. Uroczystości odbywały się w parafii Narodzenia NMP. 15 września o godz. 1730 relikwie zostały powitane przez licznie zgromadzonych wiernych. O godz. 1800 rozpoczęła się Msza święta koncelebrowana przez proboszczów bialskich parafii i kapłanów z okolicznych dekanatów. Eucharystii przewodniczył proboszcz parafii Narodzenia NMP w Białej Podlaskiej – ksiądz dziekan Marian Daniluk. Okolicznościową homilię wygłosił proboszcz parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sworach ksiądz Stanisław Chodźko – diecezjalny kapelan Solidarności.

W słowie skierowanym do zgromadzonych podkreślił fakt, że wraz z relikwiami, w kościele w sposób duchowy, w tajemnicy świętych obcowania, przebywa ksiądz Jerzy i zadając pytanie: Co dziś chciałby nam powiedzieć? Czy jego nauka jest nadal aktualna? odpowiedział: Tak, ta odwaga, którą głosił jest nam jeszcze bardziej potrzebna niż za czasów komuny i stanu wojennego. Kaznodzieja mówił, że czas obecny, to czas pozornej i wypaczonej wolności: Dawniej naród polski masowo przychodził do Boga, dziś tłumnie od niego odchodzi. Dziś także trzeba wykazywać się odwagą, niezależnie od wieku i statusu społecznego. Wiara jest wyśmiewana, brakuje sprawiedliwości społecznej oraz prawdy o małżeństwie i rodzinie. Nauka księdza Jerzego powinna dziś budzić uśpione sumienia narodu. Z wolności uczyniliśmy samowolę, wykorzystujemy ją przeciwko człowiekowi. Na koniec kapłan zachęcał wszystkich wiernych do postanowień, do zaangażowania się w życie społeczne i religijne. Wzywał, by ta peregrynacja nie pozostała bez echa.

Po Eucharystii odprawione zostało nabożeństwo Drogi Krzyżowej, a po nim rozpoczęła się adoracja przygotowana przez młodzież i Akcję Katolicką. Środa, 16 września była dniem adoracji, na której gromadzili się wierni z poszczególnych parafii wraz ze swoimi duszpasterzami. Parafia Chrystusa Miłosiernego prowadziła adorację od godz. 1200 do godz. 1300. Modlitwie przewodniczył proboszcz parafii ksiądz kanonik Andrzej Witkowski. Rozważania przygotowali i prowadzili członkowie Koła Przyjaciół Katolickiego Radia Podlasie. Pierwsza część adoracji poświęcona była Krzyżowi Chrystusa, będącym dla księdza Jerzego Popiełuszki drogą i przewodnikiem kapłańskiego życia. Drugą część stanowiły fragmenty rozważań Tajemnic Bolesnych różańca z dnia 19 października 1984 roku, kiedy to w bydgoskim kościele Braci Męczenników odprawił nabożeństwo różańcowe, po którym wyruszył w swoją ostatnią drogę. Uroczystości zakończyła popołudniowa Msza święta, której przewodniczył ksiądz kanonik Janusz Onufrejuk – proboszcz parafii Błogosławionego Honorata w Białej Podlaskiej. Homilię wygłosił ksiądz Wojciech Hackiewicz – koordynator peregrynacji.

19 września

Trzecia niedziela każdego miesiąca jest dniem, w którym do wspólnoty Kościoła przyjmowani są nowi parafianie. Podczas Mszy świętej o godz. 1230 chrzest święty przyjęło siedem dziewczynek i siedmiu chłopców. Sakramentu udzielił ksiądz Michał Pawlonka.

26 września

Parafia gościła księdza Bernarda Bitekerezo – proboszcza parafii Wekomiire w diecezji Fort Portal w Ugandzie. Towarzyszył mu ksiądz Piotr Ostafin – dyrektor biura Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie, który przybliżył wiernym trudną sytuację kościoła misyjnego w Ugandzie. Parafia, w której posługuje ks. Bernard liczy dziesięć tysięcy wiernych i posiada czterdzieści sześć kaplic dojazdowych. Kościół parafialny został całkowicie zniszczony podczas trzęsienia ziemi. Parafianie okazali współczucie i hojność ofiarując na odbudowę kościoła w Ugandzie kwotę 10 tys. 970 zł.

3 października

Rozpoczął się 66 Tydzień Miłosierdzia obchodzony pod hasłem „Czyńcie, jak Ja Wam uczyniłem” nawiązującym do ewangelicznej sceny umycia nóg Apostołom podczas Ostatniej Wieczerzy, kiedy to w czasie pożegnalnego posiłku Chrystus nie tylko zostawił uczniom przykazanie miłości, ale dał przykład pokornej służby bliźnim. Kapłani podczas niedzielnych Mszy świętych odczytali słowo biskupa siedleckiego Zbigniewa Kiernikowskiego skierowane do wiernych na 66 Tydzień Miłosierdzia.

Pasterz Diecezji, nawiązując do wydarzeń w Wieczerniku napisał między innymi: „Poprzez naśladowanie Chrystusa w codzienności wyrażamy swoją wiarę. Wiara wyraża się również w modlitwie i adoracji Pana Boga, w posłuszeństwie Jego przykazaniom. Jesteśmy ludźmi wiary, gdy bezwarunkowo przyjmujemy Ewangelię. Gorliwość w modlitwie, pobożny szacunek do tego co święte, uczestnictwo w różnorakich formach kultu religijnego, nasze odniesienie do Boga, którego możemy spotkać i któremu możemy okazać miłość w bliźnich są z pewnością oznakami żywej wiary. Wiarę weryfikuje przede wszystkim nasze codzienne życie w relacji do Jezusa Chrystusa i Jego Krzyża(…)Komisja Charytatywna Konferencji Episkopatu Polski w tym Tygodniu Miłosierdzia przypomina wszystkim wierzącym o ich powołaniu do służby bliźniemu umotywowanej bezinteresowną miłością. Szczególnie wydarzenia, których doświadczaliśmy w ostatnim roku pokazały, że są takie okresy w naszym życiu, kiedy wielu potrzebuje pomocy materialnej i duchowej w przeżywaniu tragedii powodzi czy huraganów. Człowiek staje bezsilny wobec żywiołów tracąc często w jednym momencie dorobek całego swojego życia, dlatego bez solidarnej pomocy bliźnich podniesienie się z takiej tragedii byłoby niemożliwe. Dlatego Caritas Diecezjalne naszej Ojczyzny wraz z Caritas Polska, pospieszyły z pomocą natychmiast, kiedy przyszły informacje o powodzi i ta pomoc jest dalej kontynuowana.

Caritas może spieszyć z pomocą dzięki ofiarności naszych parafian, jak również dzięki ofiarodawcom instytucjonalnym. Możemy dziękować Bogu, że nasze tereny nie zostały objęte klęskami i mogliśmy pospieszyć z pomocą innym. Dobrze, że rozumiemy to zobowiązanie Chrystusa do służby bliźniemu. Żaden chrześcijanin nie jest z niej zwolniony. Jest ona obowiązkiem moralnym, a nie kwestią osobistej wrażliwości, upodobań czy hobby. Chcemy w Tym Tygodniu Miłosierdzia przypominać sobie, że czynienie miłosierdzia jest naszym życiowym powołaniem. Mamy naśladować miłosiernego Chrystusa. Stać się przedłużeniem Jego rąk we współczesnym świecie. Mamy potwierdzać naszą wiarę czynami miłości. I nie chodzi tu o heroiczne gesty, wielkie czyny lub słowa, ale o wykorzystanie codziennych okazji, jakie daje nam życie, do tego, by pomagać bliźnim, dzieląc się z nimi dobrym słowem, uśmiechem, odrobiną życzliwości. Na zakończenie listu biskup ordynariusz udzielił pasterskiego błogosławieństwa wszystkim, którzy niosą pomoc potrzebującym.

10 października

X Dzień Papieski. Pod hasłem Jan Paweł II – Odwaga Świętości obchodzony był X Dzień Papieski. Zgromadzeni w świątyni dziękowali Bogu za wszystko, co dokonało się przez osobę i posługę Jana Pawła II. Po Mszy świętej wieczorowej uczniowie Szkoły Podstawowej Nr 6 i Publicznego Gimnazjum Nr 5 przedstawili program słowno – muzyczny poświęcony Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II. Okolicznościowy program został przygotowany pod nadzorem księdza Mikołaja Czerneckiego oraz katechetek: pani Grażyny Franczuk i pani Grażyny Bijaty.

Całość uświetniły: podkład muzyczny w wykonaniu pana Marcina Kalickiego z klubu Eureka i dekoracja przygotowana przez panią Marzenę Czech. Z Dniem Papieskim połączona była zbiórka pieniędzy na rzecz Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia, która funduje stypendia dla uzdolnionej młodzieży z ubogich rodzin. Parafianie wsparli ten szczytny cel kwotą 3 tys. 807 zł.

13 października

Rocznica szóstego objawienia Matki Bożej w Fatimie. Ostatnie, szóste objawienie nastąpiło 13 października 1917 roku. Od rana ludzie ciągnęli w kierunku doliny z nadzieją zobaczenia Pięknej Pani. Mogło ich być wtedy około siedemdziesięciu tysięcy. Zaczął padać deszcz. Dzieci uklękły tam, gdzie zwykle odmawiały różaniec. Na niebie zajaśniała błyskawica, a nad drzewem dzieci ujrzały obłok. Piękna Pani zjawiła się w pełnej jasności. Z rozmowy wynikało, że tą Piękną Panią jest Matka Boża Różańcowa. Przyszła prosić, aby ludzie zmienili swoje życie i przepraszali Boga za popełnione grzechy. Prosiła, aby codziennie odmawiać różaniec. Na zakończenie objawienia miał miejsce cud słońca. Deszcz przestał padać. Rozstąpiły się czarne i ciężkie chmury. Na błękicie ukazało się słońce zupełnie inne od widzianego codziennie. Była to jasna, srebrna tarcza. Ogniste koło zaczęło z ogromną szybkością wirować. Świeciło przy tym wszystkimi kolorami tęczy. Promienie złote, zielone, czerwone, szafirowe, fioletowe oświetliły swoim blaskiem chmury, drzewa, skały, ziemię i ludzkie tłumy tak, że w jednej chwili cały świat zmienił swój wygląd. Przez dziesięć minut wszyscy zgromadzeni widzieli to nadzwyczajne zjawisko. Dzieci widziały również Świętą Rodzinę, a Łucja Matkę Bożą jako Matkę Bolesną i Najświętszą Pannę z Góry Karmel. Ludzie wracali do domów przejęci i wstrząśnięci tym, co widzieli na własne oczy.

Na pamiątkę tego wydarzenia ulicami osiedla przeszła ostatnia w bieżącym roku procesja fatimska. Rozważania Tajemnic Chwalebnych różańca prowadzili lektorzy. Nabożeństwu przewodniczył ksiądz Sławomir Matejek. Na zakończenie ksiądz proboszcz Andrzej Witkowski podziękował za liczny udział w tegorocznych nabożeństwach fatimskich. Słowa wdzięczności skierował również do służb porządkowych: Straży Miejskiej i Policji za zabezpieczanie trasy, a tym samym zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom procesji.

17 października

Słowo Boże podczas niedzielnych Mszy świętych głosili misjonarze oblaci z sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej: o. Stanisław Leszczyński i o. Roman Nisiewicz. Po Eucharystii oferowali kalendarze misyjne na 2011r., z których dochód został przeznaczany na potrzeby głoszących Dobrą Nowinę w najdalszych zakątkach świata. Misjonarze mogli zaświadczyć, jak ważne jest dla nich wsparcie modlitewne i materialne, ponieważ o. Stanisław przebywał przez 37 lat na misjach w Kamerunie, skąd powrócił w maju tego roku, natomiast o. Roman dwa lata temu powrócił z 17 letniej działalności misyjnej w Kanadzie.

19 października

W tym roku po raz pierwszy, 19 października obchodzone było liturgiczne wspomnienie błogosławionego księdza Jerzego Popiełuszki. Dzień Jego męczeńskiej śmierci został ogłoszony przez papieża Benedykta XVI podczas beatyfikacji 6 czerwca 2010 roku dniem narodzin księdza Jerzego dla nieba. Msza święta dziękczynna za beatyfikację księdza, który swoje życie poświęcił takim wartościom jak wolność, sprawiedliwość, męstwo i prawda, odprawiona została o godz. 1800. Eucharystii przewodniczył ksiądz kanonik Andrzej Witkowski. Okolicznościową homilię wygłosił ksiądz Michał Pawlonka. Uroczystość zakończyła się przed pomnikiem błogosławionego księdza Jerzego, gdzie odmówiono modlitwę dziękczynną za beatyfikację kapłana i zapalono znicze.

24 października

Kościół w Polsce po raz 84 obchodził Światowy Dzień Misyjny. Był on wezwaniem do odnowienia zaangażowania w głoszenie Ewangelii i nadania działalności duszpasterskiej głębszego rozmachu misyjnego poprzez udzielenie misjonarzom i młodym Kościołom na świecie różnorodnego wsparcia, a przede wszystkim do wytrwałej modlitwy w intencji misji. Niedziela Misyjna rozpoczęła Tydzień Misyjny pod hasłem Misje – świadectwem miłości i komunii. Pieniądze zbierane podczas niedzielnej tacy zostały przekazane na wsparcie dzieł misyjnych. Parafianie złożyli na ten cel kwotę 5 tys. 630 zł.

We wszystkich parafiach w Polsce odbyło się badanie praktyk niedzielnych. Zebrane dane przekazane zostały do Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego, gdzie posłużą do obliczenia dwóch wskaźników religijności: dominicantes – ilości wiernych chodzących do kościoła w niedzielę oraz communicantes – wiernych przystępujących do Komunii świętej. W kościele parafialnym w niedzielnych Mszach świętych uczestniczyło 1161 mężczyzn i 1982 kobiety. Do Komunii świętej przystąpiło 288 mężczyzn i 766 kobiet. W kaplicy dojazdowej w Czosnówce w Mszy świętej niedzielnej uczestniczyło 47 mężczyzn i 77 kobiet. Komunię świętą przyjęło 6 mężczyzn i 18 kobiet.

28 października

Liturgiczne wspomnienie świętych Apostołów: Szymona i Judy Tadeusza – patronów Diecezji Siedleckiej. Ewangelie wymieniają świętego Szymona tylko trzy razy zaliczając go do ścisłego grona uczniów Jezusa. Mateusz i Marek dali mu przydomek Kananejczyk, co niektórzy Ojcowie Kościoła zinterpretowali, że pochodził on z Kany Galilejskiej i był młodym panem, na którego weselu Chrystus uczynił pierwszy cud. Współczesna egzegeza dopatruje się jednak w słowie Kananejczyk raczej znaczenia gorliwy, gdyż tak je również można tłumaczyć. Łukasz wprost daje Szymonowi przydomek Zelotes, czyli Gorliwy. Specjalne podkreślenie w gronie Apostołów, że Szymon był gorliwy, może oznaczać, że wyróżniał się wśród nich prawością i surowością w zachowywaniu prawa mojżeszowego i zwyczaju narodu. O przecięciu Szymona piłą drewnianą na pół można się dowiedzieć z średniowiecznych żywotów świętych. Ciało świętego Szymona, według świadectwa mnicha Epifaniusza, miało znajdować się w Nicopolis, w kościele wystawionym ku czci Apostoła.

Święty Szymon jest patronem diecezji siedleckiej oraz farbiarzy, garncarzy, grabarzy i spawaczy. W ikonografii święty Szymon w sztuce wschodniej przedstawiany jest z krótkimi włosami lub łysy, w sztuce zachodniej ma dłuższe włosy i kędzierzawą brodę. Jego atrybutami są: księga, kotwica, palma i drewniana piła, którą miał być rozcięty, topór, włócznia. Juda Tadeusz był tym uczniem, który podczas Ostatniej Wieczerzy wypytywał Chrystusa o Jego objawienie się uczniom. Wśród Apostołów Jezusa zajmuje dalsze miejsce, co może świadczyć o tym, że przystąpił do nich później. Głosił Ewangelię w Palestynie, Syrii, Egipcie i Mezopotamii. Część misyjnych wędrówek odbył prawdopodobnie w towarzystwie świętego Szymona, co skłoniło do wyciągnięcia wniosku o ich wspólnej męczeńskiej śmierci. Ostatecznie jednak zdania badaczy są podzielone, gdyż część z nich twierdzi, że święty Szymon zginął męczeńską śmiercią w Jerozolimie, a święty Juda Tadeusz w Persji lub Libanie. Sam święty pozostawił informacje o sobie w jednym z listów Nowego Testamentu, w którym prezentuje się jako człowiek wykształcony i brat Jakuba. List ten powstał przed rokiem 67. W XVIII wieku najbardziej rozwinął się kult i nabożeństwo świętego Judy, uznawanego za patrona od spraw beznadziejnych.

Do dziś odprawia się specjalne nabożeństwa ku jego czci, podczas których są odczytywane prośby i podziękowania. Jego wizerunki, których najwięcej można obserwować w Polsce i w Austrii, przedstawiają człowieka o twarzy podobnej do Jezusa, ubranego w długą, czerwoną lub brązowo – czarną szatę, trzymającego mandylion z wizerunkiem Jezusa. Atrybutami świętego Judy Tadeusza są: barka rybacka, kamienie, krzyż, księga, laska, maczuga, miecz, pałki, którymi został zabity oraz topór. Jest patronem Diecezji Siedleckiej i Magdeburga, szpitali i personelu medycznego. W bazylice świętego Piotra, w Kaplicy Świętych Szymona i Judy, która obecnie jest także kaplicą Najświętszego Sakramentu, mają znajdować się relikwie obu Apostołów.

31 października

Rozpoczęły się katechezy dla dorosłych i młodzieży, prowadzące do dojrzałej wiary i pomagające odkryć przyjęty chrzest. Katechezy początkowe oraz itinerarium neokatechumenalne opierają się na trzech podstawowych filarach: słowo Boże, liturgia i wspólnota. Do udziału w katechezach zachęcali kapłani oraz katecheci Drogi Neokatechumenalnej.

1 listopada

Uroczystość Wszystkich Świętych. Uroczystość ta miała charakter bardzo radosny. Kościół wspominał bowiem wszystkich tych, którzy odeszli, a za wypełnianie w swoim ziemskim życiu Bożej woli osiągnęli wieczne szczęście przebywania z Bogiem w niebie. Kościół wspominał nie tylko oficjalnie uznanych świętych, czyli tych beatyfikowanych i kanonizowanych, ale także wszystkich wiernych zmarłych, którzy już osiągnęli zbawienie i przebywają w niebie. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa w Kościele nie wspominano żadnych świętych. Najwcześniej zaczęto oddawać cześć Matce Bożej. Potem kultem otoczono męczenników, nawiedzając ich groby w dniu narodzin dla nieba, czyli w rocznicę śmierci. Z czasem zaczęto pamiętać o świątobliwych wyznawcach: papieżach, mnichach i dziewicach. Większego znaczenia uroczystość Wszystkich Świętych nabrała za czasów papieża Bonifacego IV, który zamienił pogańską świątynię, Panteon, na kościół Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Męczenników. Uroczystego poświęcenia świątyni wraz ze złożeniem relikwii męczenników dokonano 13 maja 610 roku. Rocznicę poświęcenia obchodzono co roku z licznym udziałem wiernych, a sam papież brał udział we Mszy świętej stacyjnej.

Około 800 roku wspomnienie Wszystkich Świętych obchodzone było w Irlandii i Bawarii. Za pontyfikatu papieża Grzegorza IV, w latach 828 – 844, cesarz Ludwik rozciągnął święto na całe swoje państwo. W 935 roku Jan XI rozszerzył je na cały Kościół. W ten sposób lokalne święto Rzymu i niektórych Kościołów stało się świętem Kościoła powszechnego. Msze święte sprawowane były o godz. 700, 900, 1100, 1230 i 1700. Przed każdą Mszą świętą śpiewana była Litania do Wszystkich Świętych, która należy do najstarszych litanijnych modlitw Kościoła i jako jedyna występuje w księgach liturgicznych. Jak osiągnąć świętość mówił w homilii proboszcz parafii ksiądz kanonik

Andrzej Witkowski podczas Eucharystii sprawowanej o godz. 900: „Dziś uroczystość Wszystkich Świętych. Kim są święci? To ludzie, którzy uwierzyli, że są dziećmi Boga. Nie przerazili się swych grzechów, nie załamali się pod wpływem słabości lecz wierzyli, że Bóg ich kocha, jak ojciec, który kocha dziecko. Człowiek, który przeżył prawdę, że jest dzieckiem kochanym przez samego Boga już nie zazdrości, już nie zarazi się nienawiścią, nie zachoruje na chciwość, nie potrafi przejść obok innych ludzi. Potrafi natomiast podjąć krzyż, który Ojciec włożył na jego ramiona. Wie bowiem, że jest to nieodzowny bagaż na drodze do domu Ojca w niebie. Odnosząc się do czytania z Apokalipsy świętego Jana powiedział między innymi: W Apokalipsie Apostoł mówi o pieczętowaniu sług Boga żywego(…)Ta pieczęć ma być wyciśnięta na sercach wybranych przed dniem sądu ostatecznego. Pieczęć można rozumieć w dwóch znaczeniach: jako znak własności Boga i jako znak jakości człowieka. Chodzi o to, że nic wybrakowanego nie może wejść do nieba. W nim jest miejsce tylko na to, co doskonałe. W tej sytuacji należy rozróżnić znak jakości, jakim posługuje się świat i znak jakości, jakim posługuje się Bóg. W świecie o jakości człowieka decyduje siła, pieniądz, sława, czy przynależność społeczna. Wszyscy, którzy nie dysponują siłą lub nie mają pieniędzy, są przez świat usuwani na ostatnie miejsce. U Boga natomiast o jakości człowieka decyduje jego miłosierdzie, dobroć, sprawiedliwość i miłość. Często opieczętowani przez Boga, w hierarchii świata ustawieni są na ostatnim miejscu. W dalszej części homilii przedstawił cztery umiejętności, jakie powinien posiadać człowiek dążący do tego, aby jego serce stawało się doskonalsze: Pierwsza, to możliwie najlepsze wykorzystanie czasu. Człowiek, który potrafi jakościowo najlepiej wykorzystać chwilę obecną, wzrasta w doskonałości.

Druga umiejętność to doskonałe wykonanie tego, co człowiek czyni. Człowiek, jako sługa Boga powinien pamiętać, że na jego ręce spogląda sam Bóg i nieważne są ani opinie ludzi, ani ich wynagrodzenie. Ważna jest ocena Boga i Jego nagroda. Człowiek odpowiedzialny przed Bogiem za swoją pracę doskonali serce. Na nasze ręce spogląda Bóg. Jakość naszej pracy decyduje o jakości naszego serca nawet wtedy, gdy są to prozaiczne czynności np.: mycie podłogi, czyszczenie okna, czy wyrzucanie śmieci do kosza. Trzecia umiejętność dotyczy wypoczynku. Bóg w dwadzieścia cztery godziny dnia wpisał kilka godzin wypoczynku. Jaki jest ten odpoczynek? Człowiek powinien być odpowiedzialny za własny odpoczynek, gdyż chodzi w nim o zdrowie i o siły. Ten, kto lekceważy odpoczynek, stanie się szybko łupem tego świata. Przegra zmęczony nawet czynieniem dobra. Czwarta umiejętność, to jakość modlitwy. Chodzi tu o żywy kontakt z Bogiem, o doskonalenie umiejętności przebywania w świecie świętości i wieczności naszego Stwórcy i Zbawiciela. Podsumowując, powiedział: Te cztery umiejętności decydują o jakości człowieka. Ten, kto je posiada, jest dobrym ojcem, dobrą matką, mężem, żoną, księdzem, nauczycielem, lekarzem, uczniem. Świętość, to znak jakości naszego życia. To gwarancja wejścia do nieba.”

2 listopada

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych. Kościół w Dzień Zaduszny wspominał w liturgii wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu. Przekonanie o istnieniu czyśćca jest jednym z dogmatów wiary. Obchód Dnia Zadusznego zainicjował w 998 roku święty Odylon – opat klasztoru benedyktyńskiego z Cluny we Francji. Praktykę tę początkowo przyjęły klasztory benedyktyńskie, ale wkrótce za ich przykładem poszły także inne zakony i diecezje. W XIII wieku święto rozpowszechniło się na cały Kościół Zachodni. W wieku XIV zaczęto urządzać procesje na cmentarz do czterech stacji. Piąta stacja odbywała się już w kościele, po powrocie procesji z cmentarza. Przy stacjach odmawiano modlitwy za zmarłych i śpiewano pieśni żałobne. W Polsce tradycja Dnia Zadusznego zaczęła się tworzyć już w XII wieku, a z końcem wieku XV była znana w całym kraju.

W 1915 roku papież Benedykt XV, na prośbę prymasa benedyktynów zezwolił, aby tego dnia każdy kapłan mógł odprawić trzy Msze święte: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich wiernych zmarłych i według intencji Ojca Świętego. Dzień Zaduszny to czas szczególnej modlitwy do Boga, by zmarli mieli udział w Chrystusowym zwycięstwie nad śmiercią. Dotyczy to zwłaszcza tych, którzy po śmierci potrzebują oczyszczenia w miłości, czyli czyśćca, który jest przedsionkiem nieba. Dogmat o istnieniu czyśćca Kościół ogłosił na Soborze w Lyonie w 1274 roku, a potwierdził i wyjaśnił na Soborze Trydenckim w osobnym dekrecie. Opiera się na przesłankach zawartych w Piśmie Świętym oraz na sięgającej II wieku tradycji kościelnej.

Duży wkład w rozwój nauki o czyśćcu wniósł święty Augustyn. Dogmat podkreśla dwie prawdy: istnienie czyśćca jako pośmiertnej kary za grzechy oraz możliwość i potrzebę modlitwy i ofiary w intencji dusz czyśćcowych. Ci zmarli, którzy po śmierci doświadczają czyśćca są już bezpieczni, bo znaleźli się w Bożych rękach. Mogą być pewni zbawienia, na którego pełnię muszą się jeszcze przygotować. Czyściec jest wyrazem Bożego miłosierdzia, które oczyszcza tych, którzy za życia na ziemi nie wydoskonalili się w pełni w miłości do Boga, bliźniego i samego siebie. Przez czyściec przechodzą dusze, które zeszły z tego świata w grzechach powszednich i nie odbyły jeszcze na ziemi całej doczesnej kary za grzechy. Dusza ludzka, poznając po śmierci Boga jako pełnię miłości, pragnie zjednoczenia z Nim a równocześnie rozpoznaje, że jeszcze nie jest tego godna i szuka możliwości oczyszczenia. Bóg w swoim miłosierdziu odpowiada na to pragnienie. W związku z okresem modlitw za zmarłych można uzyskać odpusty dla nich. Za pobożne odwiedzenie cmentarza w dniach od 1 do 8 listopada i jednoczesną modlitwę za zmarłych można uzyskać odpust zupełny. Msze święte sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800. Uroczysta Eucharystia z procesją wewnątrz świątyni i modlitwą za zmarłych parafian sprawowana była o godz. 930.

7 listopada

Po niedzielnych Mszach świętych Stowarzyszenie na Rzecz Pomocy w Odbudowie Kościoła Katolickiego Diecezji Witebskiej z siedzibą w Drohiczynie rozprowadzało Cegiełki Pomocy. Kościół katolicki diecezji witebskiej na Białorusi został erygowany 13 października 1999 roku przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Na ordynariusza diecezji powołany został biskup Władysław Blin. Diecezja witebska obejmuje obszar 40 tysięcy km2. Zamieszkuje tam 1 mln 400 tys. osób, w tym 300 tys. katolików. Zniszczone i obrabowane kościoły w chwili obecnej wymagają odbudowy i remontu. Dobrowolne ofiary parafian były symbolem wdzięczności za zachowanie polskości i wiary.

11 listopada

Święto Niepodległości. Święto Niepodległości jest polskim świętem narodowym, obchodzonym co roku 11 listopada, na pamiątkę odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku po 123 latach rozbiorów dokonanych przez Austrię, Prusy i Rosję. 92 rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości, jest to data ważna zarówno dla rozwoju historii Polski, jak też historii powszechnej. Dzień 11 listopada ustanowiono Świętem Niepodległości dopiero ustawą z 23 kwietnia 1937 roku, czyli prawie 20 lat po odzyskaniu autonomii. Święto państwowe ustanowione w ostatnich latach II Rzeczpospolitej zostało przywrócone w 1989 roku. Jest to dzień wolny od pracy. W całym kraju organizowane były patriotyczne wiece i pochody, a w kościołach odprawiane Msze święte w intencji Ojczyzny. Msze święte sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800. Podczas Mszy świętej sprawowanej o godz. 930 parafianie modlili się w intencji Ojczyzny. Eucharystii przewodniczył i homilię wygłosił ksiądz kanonik Andrzej Witkowski.

14 listopada

W parafii gościł ksiądz dr hab. Jan Chwałek – muzykolog instrumentolog, emerytowany profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Ksiądz Jan Chwałek – dyplomowany organmistrz, od 50 lat zajmuje się budową instrumentów. Ksiądz profesor obszernie przybliżył parafianom bardzo złożoną budowę instrumentu, który już w całości został zmontowany. Najbardziej eksponowaną jego częścią jest szafa organowa, stanowiąca obudowę wszystkich elementów i mechanizmów składowych organów. Pełni ona dodatkowo rolę rezonatora akustycznego, a jej widoczna frontowa część, czyli prospekt – funkcję dekoracyjną.

Ksiądz Jan Chwałek serdecznie podziękował wszystkim parafianom za wielką ofiarność, dzięki której świątynia wzbogaciła się o tak wspaniały element wystroju. Słowa podziękowania skierował do pana Mieczysława Parchomiuka zajmującego się budową drewnianych części szafy organowej oraz do pana Andrzeja Tarasiuka za wykonanie prac elektrycznych i elektronicznych przy instrumencie. Szczególne słowa uznania skierował do księdza proboszcza Andrzeja Witkowskiego, podkreślając jego olbrzymie zaangażowanie i własny wkład pracy przy montażu. Podczas Mszy świętych odbyła się prezentacja możliwości muzycznych pierwszego etapu strojenia instrumentu, gdzie kilka głosów można było usłyszeć. Zainteresowani mieli możliwość obejrzenia instrumentu, a o szczegółach jego budowy dowiedzieli się od pana Grzegorza Stawowego – głównego wykonawcy organów. Pan Grzegorz Stawowy prowadzi usługi organmistrzowskie w Sandomierzu i jest jednym z nielicznych organmistrzów w Polsce, którego zakład zajmuje się budową i remontem organów.

16 listopada

Odpust Matki Bożej Miłosierdzia. Kult i nazwa obrazu Matki Bożej Miłosierdzia – Ostrobramskiej związany jest z Wilnem, gdzie w latach 1503 – 1522 miasto było otoczone murem z dziewięcioma bramami obronnymi. Nad jedną z nich zawieszono obraz Matki Bożej i nazwano Ostrą Bramą. W 1626 roku karmelici bosi otworzyli w sąsiedztwie Ostrej Bramy klasztor i zaczęli rozsławiać kult Maryi. 2 lipca 1927 roku kardynał Aleksander Kakowski z udziałem Prezydenta Ignacego Mościckiego, prymasa Polski kardynała Augusta Hlonda, marszałka Józefa Piłsudskiego, biskupów i duchowieństwa dokonał uroczystej koronacji obrazu.

Kult łaskami słynącego obrazu rozwija się, a jego kopie znajdują się w kościołach w Polsce, by wierni mogli oddawać kult Maryi Miłosiernej. Uroczystość odpustową poprzedziły Trwające w dniach 15 – 16 listopada Dni Miłosierdzia. Sumie odpustowej przewodniczył i homilię wygłosił ksiądz kanonik Zbigniew Zalewski. Podczas Mszy świętej o godz. 1800 homilię wygłosił ksiądz Andrzej Danieluk – zastępca dyrektora Katolickiego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Cypriana Norwida w Białej Podlaskiej.

20 listopada

W budynku Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 2 przy ul. Leszczynowej odbyła się druga rejonowa katecheza z trzeciego zeszytu diecezjalnego programu Chrzest w życiu i misji Kościoła. Katechezę dla zgromadzonych kapłanów i świeckich wygłosił ksiądz Paweł Siedlanowski. Gospodarzem spotkania była parafia Chrystusa Miłosiernego.

21 listopada

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Uroczystość tę wprowadził do liturgii papież Pius XI encykliką Quas Primas z 11 grudnia 1925 roku na zakończenie roku jubileuszowego. Nakazał wtedy, aby we wszystkich kościołach tego dnia po głównym nabożeństwie przed wystawionym Najświętszym Sakramentem odmówić Litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz Akt Poświęcenia Rodzaju Ludzkiego Najświętszemu Sercu. Początkowo uroczystość obchodzono w ostatnią niedzielę października. Reforma soborowa przeniosła jej termin na ostatnią niedzielę roku liturgicznego.

Kapłani, głosząc niedzielną homilię podkreślali, że: uroczystość ta ma uświadomić, że Chrystus jest Królem całego stworzenia – wszechświata. Jego panowanie nie wynika z jakichś dokonań, z wybrania czy z wywalczenia tej godności. On jest Królem, bo jest Bogiem – Człowiekiem, Stworzycielem i Odkupicielem. Z tego tytułu ma absolutną władzę. Bóg nie tylko stworzył świat, ale ciągle go stwarza i nim włada. Królestwo Jezusa jest czymś zupełnie innym od wszystkich królestw ziemskich. Dotyczy ono wszystkich narodów, wszystkich miejsc i wszystkich czasów. Ono już istnieje w Kościele, choć jeszcze nie zostało do końca wypełnione. Chrystus jest ponadto Synem Bożym, naturą równy Bogu, drugą Osobą Trójcy Przenajświętszej. Jest Panem nieba i ziemi, Panem najwyższym i absolutnym, wobec którego wszelkie królestwa ziemskie są nieporównywalne. Podczas Mszy świętej o godz. 1230 dziesięcioro dzieci poprzez przyjęcie Chrztu Świętego zostało włączonych do wspólnoty Kościoła.

3 grudnia

Ruch Światło-Życie przeżywał Rejonowy Dzień Wspólnoty, w którym uczestniczyli członkowie Kościoła Domowego i oaza młodzieżowa. Obecna była para diecezjalna i księża moderatorzy. Uroczystości rozpoczęły się Mszą świętą. Potem rozpoczęło się spotkanie, któremu przewodniczył moderator rejonowy ksiądz Paweł Zazuniak. Zgromadzeni dzielili się doświadczeniami z posługi w parafii i cieszyli się swoją obecnością. Na zakończenie Rejonowego Dnia Wspólnoty pasterskiego błogosławieństwa udzielił gospodarz spotkania ksiądz Michał Pawlonka.

8 grudnia

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP. Niepokalana Maryja, wybrana przez Boga na Matkę Jezusa Chrystusa, zachowana od grzechu pierworodnego, stała się nowym stworzeniem, Matką odrodzonej ludzkości. Ubogacona tak wielkimi darami wstawia się u Syna i budzi nadzieję zwycięstwa nad grzechem, aby wszyscy stali się święci mocą Jezusa Chrystusa. Tę nadzieję daje Chrystus, ukazując wzór swej Niepokalanej Matki. Msze święte sprawowane były o godz. 630, 930 i 1800. O godzinie 1200, w Godzinie Łaski wierni modlili się przed Najświętszym Sakramentem.

Matka Boża objawiając się w Montechiari we Włoszech, pielęgniarce Pierinie Gilli w święto Niepokalanego Poczęcia w 1947 roku powiedziała: Pragnę, aby każdego roku w dniu 8 grudnia w południe obchodzono uroczyście Godzinę Łaski dla całego świata. Dzięki modlitwie w tej godzinie ześlę wiele łask dla duszy i ciała. Będą wielkie i liczne nawrócenia. Pan, mój Boski Syn Jezus okaże niezmierzone miłosierdzie, jeżeli dobrzy ludzie będą modlić się za bliźnich. Jest moim życzeniem, aby ta Godzina Łaski została rozpowszechniona i cały świat się o niej dowiedział. Wkrótce ludzie poznają wielkość tej Godziny Łaski. Jeśli ktoś nie może w tym czasie przyjść do kościoła, niech w południe modli się u siebie w domu, a otrzyma ode mnie łaski.

9 grudnia

Mszą świętą o godz. 1800 rozpoczęły się rekolekcje adwentowe. Nauki rekolekcyjne głosił ksiądz kanonik Jan Pilipiuk – od 23 lat posługujący chorym w bialskim szpitalu jako kapelan. Tematy rozważań podczas poszczególnych dni rekolekcji to: On będzie nosił w sobie wszystkie boleści i choroby[Iz. 53, 4], Istnienie Boga i życia po śmierci, Praktyki religijne, Miłość bliźniego. Parafianie ze skupieniem słuchali nauk rekolekcyjnych. Przytaczane cytaty z Pisma Świętego potwierdzane były świadectwami ludzi ciężko doświadczonych przez życie, z którymi spotykał się kapłan podczas swojej ofiarnej posługi duszpasterskiej.

12 grudnia

Zakończyły się rekolekcje adwentowe przygotowujące parafian do świąt Bożego Narodzenia. O godz. 1700 odprawiona została Msza św. w intencji dzieci, które odeszły. W Dniu Pamięci Dzieci mieszkańcy miasta, którzy utracili swoje dzieci mogli zgromadzić się na wspólnej Eucharystii. Na znak łączności i pamięci rodzice umieścili przy ołtarzu zdjęcia swoich dzieci, a po Mszy świętej zapalili symboliczne światełka.

24 grudnia

Wigilia Bożego Narodzenia. Przyjęła się w Polsce w wieku XVIII, a powszechną tradycją stała się w wieku XX. Stół nakrywany jest białym obrusem przypominającym ołtarz a pod nim kładzie się siano dla przypomnienia sianka, na którym spoczywało Boże Dziecię. Dostawia się również dodatkowe nakrycie dla gościa, który w wieczór wigilijny może się przypadkowo zjawić. Tego wieczoru nikt nie powinien być samotny, czy głodny. Zwyczajem jest również, że przez cały dzień zachowuje się post. Wieczerza wigilijna rozpoczyna się wspólną modlitwą. Czytany jest opis narodzenia Pańskiego z Ewangelii świętego Łukasza. Następnie każdy z domowników bierze opłatek do ręki i wszyscy składają sobie życzenia. Jest to jednocześnie moment, kiedy zapomina się o wzajemnych urazach i wybacza wyrządzone krzywdy. Zgromadzonych przy wigilijnym stole jednoczą wspólnie śpiewane kolędy i serdeczne rozmowy.

25 grudnia

Święto Bożego Narodzenia rozpoczęła uroczysta pasterka, której przewodniczył i homilię wygłosił ks. kan. Andrzej Witkowski. Mszę świętą poprzedziła Jutrznia. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa nabożeństwa nocne należały do stałej praktyki Kościoła. Pierwsze słowa irwitatorium wprowadzają w nastrój tajemnicy: Chrystus narodził się nam. Oddajmy Mu pokłon. Radosnym akordem brzmią czytania i responsoria. W ten sposób Kościół wyraża wielką radość z narodzenia Pana Jezusa. Obchody uroczystości Bożego Narodzenia mają swój początek w Jerozolimie. W Rzymie święto Bożego Narodzenia obchodzono dnia 25 grudnia już od IV wieku. Kronikarz rzymski, Filokales, w kalendarzu z roku 354 zaznaczył: Natus Christus in Betleem Judeæ (Narodził się Chrystus w Betlejem Judzkim).

Z tego też czasu pochodzi fragment homilii papieża Liberiusza na Boże Narodzenie. W IV wieku uroczystość obchodzona była również w Jerozolimie, Antiochii, Konstantynopolu, Rzymie i Hiszpanii. Po Mszy świętej, odprawionej w Betlejem o północy, powracano do Jerozolimy i odprawiano drugą Mszę świętą w godzinach rannych w kościele Zmartwychwstania Pańskiego. Trzecia Msza święta sprawowana była w godzinach południowych w kościele katedralnym. W Rzymie zwyczaj ten znany był już za czasów papieża św. Grzegorza I Wielkiego. Odprawiano tam nocą pasterkę przy żłóbku Chrystusa w bazylice Matki Bożej Większej, drugą Mszę świętą w godzinach rannych w kościele Zmartwychwstania, trzecią około południa w bazylice świętego Piotra.

26 grudnia

Niedziela Świętej Rodziny. Podczas Mszy świętych odczytywany był List Pasterski Episkopatu Polski nawiązujący do programu duszpasterskiego Życie rodzinne w komunii z Bogiem. Podczas ogłoszeń parafialnych złożone zostały podziękowania księdzu Sławomirowi Matejkowi, młodzieży oraz tym wszystkim, którzy pomagali przy ubieraniu choinek i żłóbka na święta Bożego Narodzenia.

28 grudnia

W święto Młodzianków członkowie Domowego Kościoła wraz z księdzem moderatorem Michałem Pawlonką wzięli udział w Marszu Życia. Marsz jest zakończeniem duchowej adopcji dziecka poczętego podjętej w święto Zwiastowania Pańskiego. Uroczystość rozpoczęła się Mszą Świętą w parafii Świętego Michała Archanioła. Członkowie Domowego Kościoła sprawowali posługi liturgiczne podczas Eucharystii. Słowo Boże czytała Katarzyna Bielińska. Dary ofiarne składali: Małgorzata i Zbigniew Pawluczukowie, asystował Leszek Malinowski. Po Mszy Świętej wyruszyła procesja do parafii Błogosławionego Honorata. Rozważania różańcowe prowadzili Urszula i Marek Wapa.

31 grudnia

O godz. 1600 została odprawiona Msza święta dziękczynna za kończący się 2010 rok, której przewodniczył proboszcz parafii ks. kanonik Andrzej Witkowski. Bezpośrednio po Eucharystii sprawowane było nabożeństwo dziękczynno – błagalne. Parafianie przed Najświętszym Sakramentem dziękowali Panu Bogu za otrzymane łaski oraz przepraszali za grzechy i zaniedbania. W roku 2010 Sakrament Chrztu przyjęło 119 dzieci, 120 dzieci przystąpiło do I Komunii Świętej, 81 młodych ludzi przyjęło Sakrament Bierzmowania, 66 par zawarło sakramentalny związek małżeński, a do wieczności odeszło 68 osób.

Przejdź na następną stronę, aby przejść do historii z kolejnych lat…

Strony: 1 2 3 4 5 6